Uzasadnienie
Zarządzeniem Nr "[...]" z dnia 24 listopada 2015 r., Burmistrz Miasta "[...]" odwołał "[...]" ze stanowiska Dyrektor "[...]" z dniem 24 listopada 2015 r., bez wypowiedzenia.
Pismem z dnia 4 grudnia 2015 r., "[...]" wezwała Burmistrza Miasta "[...]" do usunięcia naruszenia prawa – powyższego zarządzenia.
Burmistrz Miasta "[...]", w piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r., odniósł się do zarzutów przedstawionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając, że nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia kwestionowanego zarządzenia.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 18 stycznia 2016 r., Wojewoda "[...]" stwierdził nieważność zarządzenia nr "[...]" z dnia 24 listopada 2015 r. w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora "[...]".
"[...]" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na nazwane "decyzją", pismo Burmistrza Miasta "[...]" z dnia 21 grudnia 2015 r. Skarżąca zarzuciła, że narusza ono art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156), poprzez błędne uznanie, że zaistniał przypadek szczególnie uzasadniony, upoważniający organ prowadzący szkołę do odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora placówki oświatowej bez wypowiedzenia w trakcie roku szkolnego oraz art. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez niewzięcie pod uwagę twierdzeń skarżącej i dowodów przez nią wskazanych w treści wezwania do zaprzestania naruszeń prawa oraz niewzięcie pod uwagę opinii Kuratorium Oświaty.
W odpowiedzi na skargę, Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, jako nieuzasadnionej. W uzasadnieniu podał, że wprawdzie ustawa o systemie oświaty nie określa, jakie uprawnienia służą nauczycielowi w razie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły, lecz w literaturze przedmiotu wskazuje się, że skoro powierzanie stanowiska dyrektora następuje na okres kadencji, to należy stosować regulacje dotyczące roszczeń przysługujących pracownikowi z tytułu nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę na czas określony (art. 50 § 3 i 4 Kodeksu pracy). Odwołanie wywołuje więc nieodwracalne skutki prawne i nie można już odwołanego dyrektora przywrócić na stanowisko. Dodał, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego nauczycielowi odwołanemu ze stanowiska kierowniczego (choćby z naruszeniem prawa), jeżeli odwołanie nie wiąże się z rozwiązaniem stosunku pracy (taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie), to roszczenie jest ograniczone do równowartości dodatku funkcyjnego za analogiczny okres.
Burmistrz zaznaczył, że choć przyczyny wskazane w zarządzeniu nr "[...]" uzasadniały odwołanie skarżącej ze stanowiska, to nie wnosił skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody "[...]" z dnia 18 stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi.
Przeprowadzona w tym zakresie kontrola sądowa wykazała, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Zarządzenie o odwołaniu ze stanowiska dyrektora szkoły, podejmowane na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ma charakter władczy i zaliczane jest do kategorii aktów organu jednostki samorządu terytorialnego innych niż akt prawa miejscowego, tj. aktów o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Taki też charakter ma zarządzenie Burmistrza Miasta "[...]" z dnia 24 listopada 2015 r. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest jednak to zarządzenie, lecz pismo Burmistrza Miasta "[...]" z dnia 21 grudnia 2015 r., w którym odniósł się on się do zarzutów skarżącej, zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zarządzeniem nr "[...]".
Zaskarżone pismo bezspornie nie jest aktem prawa miejscowego i nie można go też zaliczyć do aktów, o których mowa w cytowanych wyżej przepisach art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Nie jest to żaden akt administracyjny, objęty kontrolą sądu administracyjnego. Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie niepodlegającej kognicji sądu administracyjnego. Nie jest to zatem sprawa sądowoadministracyjna, o jakiej mowa w art. 1 ustawy p.p.s.a.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wskazuje się przy tym w doktrynie, brak właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy m. in. aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.