Uzasadnienie
Decyzją z "[...]", wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu w O. przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w O., na podstawie art. 155 k.pa., po rozpoznaniu wniosku Województwa "[...]", odmówiono zmiany decyzji ostatecznej z "[...]" znak: "[...]" w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej (linia kablowa sieci szerokopasmowej) w pasie drogowym drogi powiatowej Nr "[...]". W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że obowiązujące przepisy nie przewidują aktualizacji stawek ustalonych w ostatecznych decyzjach administracyjnych, a w związku z tym nie ma podstaw prawnych do zmiany decyzji co do obniżenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w związku z nowelizacją art. 40 ust. 8 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.).
Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. (dalej jako: Kolegium) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że zmieniło decyzję ostateczną z "[...]" znak: "[...]" w części dotyczącej wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego. W ocenie Kolegium w sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego ani faktycznego w takim zakresie, aby skutkowało to brakiem tożsamości sprawy administracyjnej i uniemożliwiało dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Ponadto Kolegium uznało, że w sprawie należy przyjąć istnienie zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony w zmianie decyzji organu I instancji.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Prokurator Okręgowy (dalej jako: Prokurator lub skarżący), zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 155 k.p.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Jednakże w piśmie procesowym z 27 kwietnia 2021 r. Prokurator oświadczył, że cofa wniesioną skargę i wnosi o umorzenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa sprawa została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez Kolegium w odpowiedzi na skargę i został doręczony skarżącemu oraz uczestnikowi postępowania 10 marca 2021 r. W zakreślonym terminie żadna ze stron nie złożyła wniosku z żądaniem przeprowadzenia rozprawy.
Należy zatem wskazać, że stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.