Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" Rektor Uniwersytetu, zawiadomił P. B. o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie skreślenia go z listy studentów kierunek "[...]". Postanowienie opatrzone zostało pouczeniem, iż jest ono ostateczne i przysługuje od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
Wnioskiem z dnia "[...]" P. B. zwrócił się do Rektora o sprostowanie pouczenia zawartego w powyższym postanowieniu poprzez stwierdzenie w odrębnym postanowieniu, że "od postanowienia niniejszego nie służy skarga do WSA w Olsztynie".
Postanowieniem z dnia "[...]" Rektor sprostował pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia "[...]" poprzez skreślenie dotychczasowej treści pouczenia i zastąpienie jej pouczeniem: "Niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie służy od niego zażalenie ani skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego".
Wnioskiem z dnia "[...]" P. B. ponownie zwrócił się do Rektora o sprostowanie niedokładności w postanowieniu z dnia "[...]" w przedmiocie wyznaczenia nowego terminu do załatwienia sprawy, poprzez zastąpienie zwrotu "W dniu "[...]"" - zwrotem "W dniu "[...]""
Postanowieniem z dnia "[...]" Rektor sprostował omyłkę zgodnie z żądaniem strony. Powyższe postanowienie zostało doręczone P. B. w dniu "[...]".
Pismem z dnia "[...]" P. B. zwrócił się do Rektora z prośbą o przywróceniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia "[...]" o sprostowaniu omyłki.
Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Rektor, działając na podstawie art. 59 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), odmówił P. B. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że wskazywane przez niego okoliczności nie wyłączają jego winy w uchybieniu terminu. Podał także, że składając wniosek o przywrócenie terminu P. B. nie dopełnił jednocześnie czynności, dla której był ustanowiony termin.
Mimo zawartego w powyższym postanowieniu pouczenia, że jest ono ostateczne w administracyjnym toku instancji, w dniu "[...]" (data nadania przesyłki pocztowej) P. B. wniósł na nie zażalenie do Rektora, po którego rozpoznaniu zaskarżone postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Rektora z dnia "[...]", Nr "[...]".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie z dnia "[...]", Nr "[...]", P. B. zarzucił organowi rażące naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., polegające na merytorycznym rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu bez uprzedniego wezwania do uzupełnienia jego braku formalnego, to jest złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto wskazał, że organ rozpoznając zażalenie całkowicie zrezygnował z oceny zasadności twierdzeń podniesionych w środku odwoławczym. Z tych też powodów wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Rektor, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że to na skarżącym ciążył obowiązek dopełnienia wszystkich czynności wymaganych przy składaniu wniosku o przywrócenie terminu. Dodał także, że skarżący jest studentem prawa, w związku z czym trudno traktować go jako osobę nieporadną, którą należy wzywać do usunięcia wszelkich uchybień w toku postępowania, a także wyjaśniać poszczególne działania organu.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie w dniu 29 kwietnia 2010r. skarżący poparł skargę i jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a nie jak w skardze, o stwierdzenie jego nieważności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na Sądzie ciąży zatem obowiązek kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze.
Skarga musiała odnieść skutek, jednak nie z powodów, na jakie w niej wskazywano. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sąd, rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W szczególności, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, jeśli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Jedna ze wskazanych w tym przepisie przyczyn wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Rektora z dnia "[...]", którym to organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia "[...]" o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Niewątpliwe zatem jest, że zastosowanie będzie miał w takim przypadku również art. 59 k.p.a. Zgodnie z treścią § 1 powyższej normy o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od wydanego w tym trybie postanowienia przysługuje stronie zażalenie. Natomiast § 2 tegoż artykułu - stanowiący wyjątek od generalnej zasady dotyczącej przywracania terminów - stwierdza, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania odwołania lub zażalenia, czyli organ wyższego stopnia nad organem właściwym w sprawie, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zainteresowanemu przysługuje zażalenie, natomiast w przypadku, gdy postanowienie wydał organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (w sprawie Rektor Uniwersytetu), zażalenie nie służy.
Takie postanowienie wydane przez organ, o którym mowa w art. 59 § 2 k.p.a. jest bowiem ostateczne (nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku postępowania) i jako orzeczenie kończące postępowanie w tym zakresie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Takie też pouczenie zostało prawidłowo zawarte w postanowieniu Rektora z dnia "[...]". W tej sytuacji, wniesienie przez skarżącego zażalenia na ostateczne postanowienie, powinno być rozpoznane z uwzględnieniem regulacji art. 134 k.p.a., co też organ uczyni przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Mając powyższe na uwadze, merytoryczne rozpoznanie zażalenia skarżącego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznać należało za rażące naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co w konsekwencji skutkować musiało stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia oparto na art. 152 p.p.s.a.