Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 stycznia 2010r. "[...]" Prorektor działająca z upoważnienia Rektora "[...]", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.) utrzymała w mocy decyzję Rektora z dnia 22 grudnia 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, kierunku inżynieria chemiczna i procesowa. Organ wyjaśnił, iż decyzją z 22 grudnia 2009 r. umorzono postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Dziekana Wydziału Nauki o żywności z dnia 6 marca 2009 r., które wszczęte zostało z urzędu postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2009 r. W tym samym czasie postanowienie Dziekana zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 6 października 2009 r. stwierdził nieważność postanowienia Dziekana z 6 marca 2009 r. Odnośnie zaś do tego samego postanowienia organ przeprowadził postępowanie, w wyniku którego wydał postanowienie stwierdzające nieważność postanowienia Dziekana.
Także to postanowienie Rektora zostało zaskarżone do Sadu, który wyrokiem z dnia 6 października 2009 r. stwierdził nieważność postanowienia Rektora oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia dnia 28 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 655/09) Zatem na dzień wydania decyzji o umorzeniu postępowania nieważnościowego z dnia 22 grudnia 2009r. istniała sytuacja, gdy Sąd stwierdził nieważność postanowień Rektora wydanych w przedmiocie postępowania nieważnościowego natomiast nie zostało wyeliminowanie postanowienie o wszczęciu postępowania nieważnościowego.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył P. B., działający poprzez pełnomocnika, który wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z 26 stycznia 2010 r. i poprzedzającej ją decyzji tego organu z 22 grudnia 2009 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił, iż po wyroku WSA w Olsztynie z dnia 6 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 655/09) nie istniała żadna potrzeba aby organ zajmował się sprawą dotyczącą stwierdzenia nieważności, skoro bowiem sąd stwierdził nieważność postanowienia Rektora o stwierdzeniu nieważności postanowienia Dziekana, to takie rozstrzygniecie rodzi skutek skonsumowania błędnie wszczętego postępowania nieważnościowego, który nie wymaga już od organu aby wydawał akt o umorzeniu postępowania nieważnościowego.
Nadto skarżący wskazał, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nie może być umorzone w drodze kwalifikowanego aktu, jakim jest decyzja administracyjna. Umorzenie takie winno przybrać formę postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.
W dniu 24 czerwca 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym cofnął skargę na decyzję Rektora z dnia 26 stycznia 2010r. zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Ol 191/10, w której wyznaczono termin rozprawy na dzień 24 czerwca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził zaś, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa.