Uzasadnienie
Rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 13 grudnia 2004 r. K. C. został przywrócony do służby w Policji. Decyzja ta została wydana na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 października 2004 r. (sygn. akt "[...]"), którym uchylony został rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 7.07.2004 r. i utrzymany nim w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 9.06.2004 r. o zwolnieniu ze służby.
W wyniku przywrócenia Komendant Powiatowy Policji w P., rozkazem personalnym z dnia 14 grudnia 2004 r., przyznał K. C. świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, równe wysokości uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie 1310 zł i dodatku służbowego w kwocie 240 zł, za okres l miesiąca.
K. C. odwołał się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie mu świadczenia za okres od 1 lipca do 14 grudnia 2004 r., czyli za cały okres pozostawania poza służbą. Strona zarzuciła nadto, iż decyzja błędnie określa kwotę dodatku służbowego.
Decyzją z dnia 18 stycznia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej dodatku, ustalając jego wysokość na 500 zł, a w pozostałej części utrzymał go w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż przyznanie świadczenia za okres pozostawania poza służbą za jeden miesiąc jest zasadne. Wprawdzie policjant pozostawał poza służbą w okresie od 1 lipca do 13 grudnia 2004 r., ale 30 lipca 2004 r. wydane zostało prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej MSWiA o całkowitej jego niezdolności do służby. Zatem po 30 lipca 2004 r. zaistniały okoliczności powodujące niemożność pełnienia służby przez odwołującego się, nawet gdyby został do tej służby przywrócony. Przyznane świadczenie pozostaje więc w granicach ustalonych przez przepis. Odnosząc się do kwestii dodatku służbowego, organ odwoławczy wskazał, iż został on prawidłowo ustalony na kwotę 500 zł.
K. C. wniósł skargę na to orzeczenie, zarzucając, iż art. 42 ust 5 ustawy o Policji wyraźnie stwierdza, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie za okres pozostawania poza nią.
Skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego
Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 kwietnia 2005 r. (sygn. akt "[...]").
W jego uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zmianami) policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za l miesiąc, co oznacza, iż policjant nie otrzymuje uposażenia za cały okres pozostawania poza służbą, ale jedynie świadczenie ustalone w granicach od l do 6 miesięcznego uposażenia. W sprawie K. C. bezsporna jest okoliczność, iż pozostawał on poza służbą od 1 lipca do 13 grudnia 2004 r., jednakże dnia 30 lipca 2004 r. stało się prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej MSWiA, stwierdzające całkowitą niezdolność do służby, zatem gdyby K. C. nie został zwolniony z dniem 30 czerwca 2004 r., to i tak po dniu 30 lipca 2004 r. nie mógłby pozostawać w służbie, skoro art. 41 ust. l pkt l ustawy o Policji nakazuje zwolnienie ze służby w przypadku orzeczenia o trwałej niezdolności do służby i wobec tego zasadnie organy przyznały świadczenie za okres l miesiąca.
K. C. złożył od tego wyroku skargę kasacyjną, zarzucającą błędną wykładnię art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz art. 43 ust. l w zw. z art. 41 ust. l pkt l tej ustawy oraz niezastosowanie art. 43 ust. l ustawy, polegające na przyjęciu, iż policjantowi, który przywrócony został do służby na skutek uchylenia, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby, należy się świadczenie pieniężne jedynie za okres jednego miesiąca. Tymczasem, z uwagi na ostateczne przyjęcie rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 15 grudnia 2004 r., za podstawę zwolnienia art. 41 ust. l pkt l ustawy o Policji zwolnienie powinno, stosownie do art. 43 ust. l, nastąpić dopiero po 12 miesiącach od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zatem skarżącemu należało się świadczenie pieniężne za cały okres pozostawania poza służbą.
W skardze kasacyjnej podniesiony został również zarzut naruszenia art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na nie przeprowadzeniu z urzędu dowodu uzupełniającego z wydanych skarżącemu zaświadczeń lekarskich, z treści których wynikało, iż skarżący był nieprzerwanie niezdolny do pełnienia służby z powodu choroby już od dnia 22 czerwca 2004 r.
Zaskarżony wyrok został uchylony a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, w wyniku stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 3 lutego 2006 r. "[...]", iż przyjęcie, że świadczenie za okres pozostawania poza służby przysługuje K. C. tylko przez 1 miesiąc, narusza art. 42 ust. 5 ustawy o policji.
Sąd II instancji jako błędne ocenił przyjęcie, iż bez względu na to jaki czas trwał okres pozostawania poza służbą, świadczenie pieniężne przysługiwać winno K. C. tylko za jeden miesiąc z tego względu, że po dniu 30 lipca 2004 r. nie mógłby już on pełnić służby wobec orzeczenia o trwałej niezdolności do służby. Pod uwagę nie wzięte zostało, że okoliczność ta nie ma znaczenia przy ustalaniu okresu pozostawania poza służbą. Ma ona znaczenie przy zwolnieniu ze służby, o czym mowa w art. 41 ust. l pkt l ustawy o Policji, który stanowi, że w razie orzeczenia trwałej niezdolności do służby policjanta zwalnia się z niej. Ma także znaczenie przy ustalaniu daty zwolnienia ze służby, o czym mowa w art. 43 ust. l, z którego wynika, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. l pkt l nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Jednakże zwolnienie ze służby z przyczyn, o których mowa w art. 41 ust. l pkt l nie pozostaje w związku z sytuacją określoną w art. 42 ust. 5 omawianej ustawy.
Komisja lekarska uznała K. C. za niezdolnego do służby, co skutkować będzie postępowanie w trybie art. 41 ust. l pkt l ustawy o Policji, jednak jego wcześniejsze zwolnienie ze służby z dniem 30 czerwca 2004 r., a więc przed datą tego orzeczenia, zostało przez Sąd uznane za niezgodne z prawem i na skutek tego został on przywrócony do służby. Są to zatem dwie różne sprawy. Przywrócenie do służby i związane z tym świadczenie z art. 42 ust. 5 tej ustawy jest nie związane z ewentualnym wdrożeniem postępowania z art. 41 ust. l pkt 1.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył co następuje
Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozstrzygnięcie sprawy należy zatem oprzeć o wywód prawny zawarty w uzasadnieniu zapadłego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Punktem wyjścia jest wskazanie, iż podstawą przyznania K. C. świadczenia pieniężnego jest art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zmianami). Stanowi on, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za l miesiąc.
Zatem - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny - jeżeli policjant był zwolniony ze służby, a potem został do niej przywrócony to za ten okres przysługuje mu świadczenie pieniężne, przy czym okres wypłaty świadczenia nie może być krótszy niż miesiąc a dłuższy niż sześć miesięcy.
K. C. został zwolniony ze służby z dniem 1 lipca 2004 r., ale na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie został do służby przywrócony.
Wobec tego ma w jego sprawie zastosowanie art. 42 ust. 5 cyt. ustawy. Wyrok uchylający rozkaz o zwolnieniu ze służby ma takie znaczenie, że z chwilą gdy stanie się prawomocny stosunek służby podlega reaktywowaniu. Zatem okres od dnia, w którym rozkaz o zwolnieniu ze służby stał się ostateczny do dnia, w którym uprawomocnił się wyrok o uchyleniu tego rozkazu jest tym, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, tj. okresem pozostawania poza służbą.
Za okres pozostawania poza służbą przysługiwało więc K. C. świadczenie, o którym mowa w art. 42 ust. 5, z ograniczeniami czasowymi wynikającymi z tego przepisu.
Z tego powodu zaskarżoną decyzje i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 tejże ustawy.