Uzasadnienie
"[...]" wniosła w dniu 5 lutego 2019 r. skargę na czynność Wójta Gminy "[...]" polegającą na odmowie zwrotu kosztów przejazdu dzieci skarżącej oraz ich opiekuna do Szkoły "[...]" w roku szkolnym 2018/2019, wyrażoną w piśmie z dnia 7 sierpnia 2018 r. i podtrzymaną w piśmie z dnia 27 grudnia 2018 r.
Jednocześnie, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Podała, że skarga na powyższą czynność organu jest spóźniona, gdyż skarżąca, wraz z rodzicami innych dzieci, będących w podobnej sytuacji, prowadziła rozmowy z Burmistrzem w celu rozwiązania zaistniałego problemu. Ostatecznie, z uwagi na bezskuteczność podejmowanych działań, podjęła decyzję o obronie swoich praw przed sądem administracyjnym, po doręczeniu w dniu 29 stycznia 2019 r. protokołu pokontrolnego z kontroli Szkoły "[...]", do której to placówki miały uczęszczać jej dzieci zgodnie ze stanowiskiem organu.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie względnie o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i w konsekwencji odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, jak również z uwagi na bezzasadność samego wniosku, ewentualnie o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej i w konsekwencji niedopuszczalność wniesienia skargi, zaś w przypadku nieodrzucenia skargi, wniósł oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej.
Pismem procesowym z dnia 14 marca 2019 r. skarżąca: cofnęła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, cofnęła skargę, wniosła o przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia 22 lutego 2019 r., w którym Gmina "[...]" zaproponowała Skarżącej pokrycie kosztów dowozu dzieci do "[...]" w roku szkolnym 2018/2019 od dnia 1 lutego 2019 r., wniosła o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, nieobciążanie kosztami postępowania oraz o zwrot na jej rzecz całego wpisu uiszczonego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Jak wynika z akt administracyjnych, pismo z dnia 7 sierpnia 2018 r. Wójta Gminy "[...]", informujące skarżącą, że obowiązkiem Gminy jest zapewnienie transportu i opieki w czasie przewozu uczniów niepełnosprawnych do najbliższej szkoły specjalnej to jest - Szkoły "[...]", w konsekwencji czego gmina nie jest prawnie zobligowana do dowodu (opcjonalnie zwrotu kosztów dowozu) do szkoły innej niż "szkoła najbliższa", zostało skarżącej doręczonej w dniu 8 sierpnia 2018 r. (vide: odpowiedź organu na skargę). Od tego dnia rozpoczął się bieg 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, który upłynął z dniem 7 września 2018 r. Skarżąca wniosła skargę w dniu 5 lutego 2019 r. Bezspornie więc skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej. Skarżąca wprawdzie złożyła wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, lecz pismo to cofnęła. Na mocy art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.), dalej zwanej: p.p.s.a., sąd umarza postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął wniosek.
Z treści art. 60 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć wniosek, a czynność ta wiąże Sąd, chyba że sąd uzna cofnięcie wniosku za niedopuszczalne, w przypadku gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącej jest dla Sądu wiążąca. Skarżąca podała bowiem, że Gmina "[...]" w piśmie z dnia 22 lutego 2019 r., zaproponowała Skarżącej pokrycie kosztów dowozu dzieci do "[...]" w roku szkolnym 2018/2019 od dnia 1 lutego 2019 r.
Wobec powyższego, w pkt. 1 sentencji postanowienia Sąd umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.
Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że przedmiotowa skarga jest spóźniona. Co do zasady określonej w art. 60 p.p.s.a., skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii jego oświadczenie jest wiążące dla sądu. Jednakże cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W niniejszej sprawie zaistniała taka okoliczność, gdyż skarga jest spóźniona, co stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obliguje sąd do jej odrzucenia. W konsekwencji powyższego, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt. 2 sentencji.
Jednocześnie wobec faktu, że skarga została odrzucona, skarżącej przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. 3 sentencji postanowienia.