Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r., Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie przyznał skarżącemu - A. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na podstawie tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego jako pełnomocnika z urzędu - adwokata K. K. Wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę skarżącego oraz przyznał na rzecz wyznaczonego adwokata kwotę 480 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony wyznaczonemu adwokatowi w dniu 20 czerwca 2016 r.
W piśmie procesowym z dnia 5 lipca 2016 r., wyznaczony adwokat, informując o załączeniu do przedmiotowego pisma opinii z dnia 5 lipca 2016 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku, wniósł o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie, ponieważ - jak oświadczył - należność ta nie została uiszczona ani w całości ani w części. Do przedmiotowego pisma wyznaczony adwokat załączył wskazaną opinię oraz dowód przesłania jej skarżącemu.
Wskazać należy, iż w świetle art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej ustawą, adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zwanego dalej rozporządzeniem., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
W świetle § 4 ust. 1-3 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem kryteriów, określonych ust.
2. Opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się ponadto o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W warunkach niniejszej sprawy, wyznaczony adwokat wniósł o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
W świetle § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłaty maksymalne za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie - z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma opłata maksymalna, określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w wysokości 480 zł.
Mając na uwadze powyższe wyznaczonemu adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przyznać należy wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł [1/2 x (480 zł x 50%)], powiększonej o należny podatek VAT. W warunkach niniejszej sprawy wyznaczony adwokat nie wykazał bowiem zaistnienia okoliczności uzasadniających podwyższenie tej opłaty (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).
Tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy, orzeczono jak w sentencji.