Uzasadnienie
W dniu 8 lutego 1999 r. A. O. nabyła od Gminy G. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w G. przy ul. K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]", której wartość na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok określona została na 8350 zł. Na mocy umowy użytkowniczka wieczysta zobowiązała się do rozpoczęcia zabudowy nieruchomości do końca 1999 r. i zakończenia jej do końca 2001 r.
Stwierdzając niedotrzymanie tych terminów, Burmistrz G., decyzją z dnia 3 listopada 2003 r. ("[...]"), ustalił dodatkową opłatę roczną w kwocie 914 zł, stanowiącej 10 % wartości nieruchomości ustalonej na dzień 7 sierpnia 2003 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. O., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podnosząc iż okoliczność, że odwołująca się w ostatnich latach uczyła się i pracowała poza G., w związku z czym nie była w stanie wybudować domu w terminach ustalonych w umowie, nie może stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania.
W skardze do sądu administracyjnego strona zarzuciła, iż organ odwoławczy nie odniósł się do przedstawionej przez nią sytuacji osobistej oraz nie ustosunkował się do zarzutu co do sposobu prowadzenia postępowania przez Urząd Miejski.
Wnosząc o oddalenie skargi, organ II instancji stwierdził m.in., iż wprawdzie decyzja o wymierzeniu dodatkowej opłaty ma charakter uznaniowy, jako że może lecz nie musi być wydana, jednak w sytuacji, w której właściwy organ postanowił skorzystać z przysługującego mu uprawnienia do wydania takiej decyzji Kolegium nie może oceniać jego działania z punktu widzenia celowości lub słuszności. Jedynymi przesłankami wyłączającymi możliwość ustalenia dodatkowej opłaty są okoliczności wymienione w art. 65 ust l ustawy o gospodarce nieruchomościami. W świetle dokonanych ustaleń żadna z tych okoliczności nie występuje w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § l i art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi.
Zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z powołaniem się na art. 63 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.).
Zgodnie z zawartym w nim unormowaniem, w razie niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej właściwy organ może ustalić w drodze decyzji dodatkową opłatę roczną w wysokości 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok.
Organy obu instancji postąpiły wbrew temu przepisowi, przyjmując za podstawę obliczenia przedmiotowej opłaty wartość nieruchomości ustaloną na dzień 7 sierpnia 2003 r. tj. kwotę 9141 zł. Na podstawie cytowanego wyżej przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny stwierdzić należy, iż w celu ustalenia dodatkowej opłaty rocznej za nie zagospodarowanie nieruchomości zbędne było ustalanie jej wartości na czas wydawania decyzji. Zmiana wartości nieruchomości już po jej nabyciu po prostu nie może mieć żadnego wpływu na wysokość ustalonej opłaty, gdyż w tym przypadku brana pod uwagę winna być tylko wartość nieruchomości na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, czyli na dzień 8 lutego 1999 r. kiedy to został podpisany akt notarialny.
Zwrócić jednocześnie należy uwagę na to, że zarówno w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2003 r. jak i w odpowiedzi na skargę zawarte zostało stwierdzenie, iż A. O. powinna zakończyć budowę do końca 2002 r. natomiast z treści aktu notarialnego jak i istoty zapoczątkowanego w 2002 r. postępowania wynika, iż miało to nastąpić rok wcześniej.
Argumenty podnoszone przez A. O. w skardze są mało przekonujące, szczególnie w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja miała charakter uznaniowy, jednak błędne ustalenie wartości nieruchomości i tym samym zawyżenie naliczonej dodatkowej opłaty rocznej skutkować musiało uchyleniem decyzji organów obu instancji, gdyż nastąpiło naruszenie przepisu prawa materialnego (art. 145 par. l pkt 1lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W punkcie II wyroku na zasadzie art. 152 P.p.s.a. stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a.