Uzasadnienie
Aktem mianowania na stopień służbowy z dnia 23 listopada 2009r. Nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej w mianował J.G. na stopień starszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów służby celnej z dniem 30 listopada 2009r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 223 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej.
J.G. pismem z dnia 11 grudnia 2009r. (wpłynęło do organu w dniu 15 grudnia 2009r.) wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa oraz mianowanie na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych. Wyjaśniła, iż dotychczasowy jej przebieg służby wskazuje, iż wobec wydanego aktu, który mianował ją na stopień starszego rachmistrza celnego w korpusie podoficerów służby celnej nabyła roszczenie o mianowanie w korpusie oficerów młodszych służby celnej, gdyż przed dniem wejścia w życie ustawy przez okres 6 lat i 9 miesięcy zajmowała stanowiska, które wiązały się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych.
W dniu 23 lutego 2010r. J.G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia na akt mianowania z 23 listopada 2009r. Wniosek uzasadniła tym, iż stosownie do art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 14 dni od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu aktu mianowania wystąpiła pismem z 11 grudnia 2009r. z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Do dnia 17 lutego 2010r. oczekiwała na pisemną odpowiedź organu, gdyż podobne pisma wystosowali także inni celnicy i Dyrektor Izby Celnej udzielał im pisemnej odpowiedzi po około 2 miesiącach. Nie miała zatem podstaw do przypuszczenia, iż organ nie ustosunkuje się do jej wezwania. Podała, iż w związkach zawodowych uzyskała informację, że skargę winna złożyć w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Dopiero zaniepokojona brakiem odpowiedzi udała się do radcy prawnego, który wyjaśnił jej, iż skargę winna złożyć bądź w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi organu na wezwanie, bądź też w terminie 60 dni od wezwania organu do usunięcia naruszenia. Termin ten upłynął w dniu 9 lutego 2010r., gdy oczekiwała na odpowiedź organu. W tej sytuacji milczenie organu uniemożliwiło jej zachowanie terminu do wniesienia skargi zwłaszcza, iż miała podstawy do przypuszczenia, że organ takiej odpowiedzi jej udzieli skoro udzielał innym funkcjonariuszom celnym. Podała, iż działała w zaufaniu do organu i z tej przyczyny zgodnie z art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek swój złożyła w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się merytorycznie do złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Przepis art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.) przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, jednakże przy zachowaniu określonych warunków wynikających z art. 87.
Zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy wniosek o przywrócenie terminu musi być skierowany do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w wypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pismo wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona musi dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Natomiast po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5).
Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli uprawdopodobniono w piśmie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W ocenie Sądu skarżąca zachowała warunki formalne do rozpatrzenia wniosku o przywrócenia terminu do złożenia skargi, złożyła bowiem skargę zawierającą taki wniosek z zachowaniem terminu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, przy czym Sąd uwzględniając okoliczności tej sprawy dał wiarę wyjaśnieniom skarżącej, wobec braku stanowiska przeciwnego organu, iż miała uzasadnione powody przypuszczać, że organ udzieli jej odpowiedzi na złożone wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skoro innym celnikom takie odpowiedzi zostały udzielone w okresie ok. dwóch miesięcy. Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż takie okoliczności miały miejsce, bowiem do tutejszego Sądu wpłynęły także inne skargi celników, w których faktycznie celnicy otrzymali odpowiedź na ich pisma w takiej samej sprawie dotyczącej mianowania na stopień służbowy (m.in. sygn. akt II SA/Ol 181/10).
Skarżąca uprawdopodobniła zatem, że uchybienie terminu do złożenia skargi było niezawinione skoro mogła pozostawać w przekonaniu, że organ także w jej przypadku udzieli jej odpowiedzi na wniesione wezwanie. Jest to okoliczność wyczerpująca przypadek wskazujący na brak winy w rozumieniu art. 87 § 2 ustawy ppsa w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.