Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący – K. K., przebywający aktualnie w zakładzie karnym, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu stwierdził, że nie posiada wiedzy prawniczej, dlatego dotychczas nie radził sobie z prowadzeniem sprawy. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych i dochodów. W rubryce nr 7.2.3. wpisał: "zadłużenie za lokal" (lokal komunalny, którego pośrednio dotyczy niniejsza sprawa), zaś w rubryce nr 11 "Czynsz najmu opłaty za media koszty".
Dodatkowo w skardze skarżący wskazał, że jest osobą o "[...]" stopniu niepełnosprawności. Stwierdził, że lekarz medycyny pracy nie wyraził zgody na jego pracę w areszcie śledczym, zaś przy przyjęciu do zakładu karnego, po zgłoszeniu, że potrzebuje pracy z uwagi na konieczność ponoszenia opłat mieszkaniowych, poinformowano go, że może starać się o pomoc z funduszu penitencjarnego, lecz pomocy takiej nie uzyskał ani z tego funduszu ani z innych źródeł.
Wobec tego, że z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia zawodowego pełnomocnika.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie zawodowego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanych z tym kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Okoliczności niniejszej sprawy przemawiają za uznaniem, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Wskazać należy, że skarżący, który przebywa obecnie w zakładzie karnym, nie posiada ani żadnego dochodu ani żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych, dzięki którym mógłby zdobyć środki pieniężne na sfinansowanie wskazanych kosztów. Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że jego aktualna sytuacja życiowa uzasadnia ustanowienie dla niego adwokata.
W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 249a p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.