Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi P. spółka z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 3 lutego 2010 r., w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oddalił skargę.
Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego D.K., złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku zapadłego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podała, że nie wniosła w stosownym terminie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, gdyż nie wiedziała o jego wydaniu. Nie została bowiem w sposób należyty poinformowana o przeprowadzeniu rozprawy w niniejszym postępowaniu, zgodnie z art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniła, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnikiem został ustanowiony radca prawny D.K, co wynika z pełnomocnictw dołączonych do skargi i z treści skargi, gdzie wprost wskazano adres dla doręczeń skarżącej jako adres pełnomocnika D.K. Na marginesie wskazała, że Sąd nie miał wątpliwości co do powyższego faktu, skoro przesłał na ten adres pełnomocnika pismo z dnia 2 marca 2010 r. o sygn. KO II- 23/10.
Spółka podała ponadto, że o wydaniu wyroku dowiedziała się w dniu 21 lipca 2010 r. podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracownika kancelarii pełnomocnika z pracownikiem sekretariatu Sądu.
Dodatkowo wskazała, że zawiadomienie o rozprawie nie zostało przesłane również na adres siedziby Spółki, zaznaczając jednocześnie, że ta czynność byłaby bezskuteczna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek może przywrócić termin. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z cytowanego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu tylko wówczas, gdy strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy.
Podnieść ponadto należy, że skoro czynności pełnomocnika, są dokonywane za stronę i na jej rachunek, to strona ponosi ryzyko nieodpowiedniego doboru fachowego pełnomocnika. Uchybienie przez stronę terminowi, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Ponieważ udzielenie dalszego pełnomocnictwa procesowego (substytucji), o którym mowa w art. 21 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65), jest udzieleniem pełnomocnictwa substytutowi przez samą stronę, a nie przez jej pełnomocnika, który udzielił substytucji, to powyższe należy w pełni odnieść również do pełnomocnika substytucyjnego.
Skoro strona ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika do reprezentacji w postępowaniu przed sądem, to w przypadku uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej, należy badać brak winy po stronie pełnomocnika (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2006 r., sygn. I GZ 18/06). W tej sytuacji, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu, należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika.
Brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy, gdy strona (jej pełnomocnik) nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona lub jej pełnomocnik dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. I OZ 216/10).
Sytuacja taka nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie, gdyż pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił, że złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku po upływie terminu było niezawinione.
Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca została prawidłowo zawiadomiona o rozpoznaniu mniejszej sprawy na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. Zawiadomienie tej treści doręczono pełnomocnikowi Spółki - radcy prawnemu L.Ł., na adres siedziby spółki, w dniu 19 kwietnia 2010 r. (k. 20 akt sądowych).
Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajdują się: pełnomocnictwo z dnia 21 lipca 2006 r. do występowania w imieniu P. m.in. w zakresie bieżącej działalności Spółki w sprawach przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi, z prawem udzielania dalszej substytucji, udzielone przez skarżącą Spółkę radcy prawnemu L.Ł. (k.
36) oraz pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 21 września 2007 r. udzielone przez radcę prawnego L.Ł. radcy prawnemu D.K., upoważniające go do zastępowania m.in. przez organami administracji państwowej i sądami administracyjnymi we wszystkich sprawach związanych z prowadzeniem działalności przez Skarżącą (k. 37). Stosownie zaś do art. 76 § 3 p.p.s.a., jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. Jeżeli strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a. wyboru samodzielnie dokonuje sąd. Wybór przy pierwszym doręczeniu nie jest wiążący, możliwe jest więc doręczenie pism każdorazowo innemu pełnomocnikowi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 maja 2008 r., sygn. I FZ 188/08, LEX nr 479088).
Natomiast od każdego pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mandanta, należy wymagać właściwego zorganizowania swojej pracy. W pojęciu tym mieści się także odpowiednie zorganizowanie kontaktów pomiędzy mandatem a jego pełnomocnikami, a także pomiędzy tylko pełnomocnikami.
Dodatkowo Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniu zawartemu we wniosku, zawiadomienie o rozprawie, wraz z informacją o trybie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, doręczono także zarządowi skarżącej Spółki w dniu 15 kwietnia 2010 r. Niemniej jednak, zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a., skuteczne było doręczenie pisma ustanowionemu pełnomocnikowi.
Ponadto, należy wyjaśnić, że Sąd przesłał pismo z dnia 2 marca 2010 r., sygn. KO II-23/10, do wiadomości radcy prawnemu D.K., gdyż sporządził on i wniósł bezpośrednio do Sądu skargę z dnia 26 lutego 2010 r. Do skargi, wbrew twierdzeniu zawartemu w rozpoznawanym wniosku, nie załączono żadnego pełnomocnictwa (załącznikami były wyłącznie 4 odpisy skargi i potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego). Natomiast wskazane wyżej pismo Sądu dotyczyło przekazania skargi organowi administracji, za pośrednictwem którego skarga powinna była zostać wniesiona.
W przedmiotowej sprawie obiektywne przyczyny uniemożliwiające zachowanie terminu złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku po stronie pełnomocnika nie zostały wykazane.
Wobec powyższego nie można mówić, że uchybienie terminu do dokonania tej czynności procesowej nastąpiło bez winy skarżącej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.