Uzasadnienie
W dniu 11 kwietnia 2005 r. L. Z. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie adresowaną do Wojewody skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wymeldowania D. Z. z pobytu stałego w lokalu nr "[...]" przy ul. W. w E. W dniu 22 kwietnia 2005 r. do tegoż Sądu wpłynęła ponadto przekazana według właściwości skarga L. Z. na wskazaną wyżej decyzję, adresowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżona decyzja jest decyzją organu I instancji, od której, zgodnie z zawartym w jej uzasadnieniu pouczeniem przysługiwało odwołanie do Wojewody w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia skarżącemu.
Z pisma Wojewody z dnia 6 maja 2005 r., przesłanego w odpowiedzi na wezwanie Sądu do przekazania odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi sprawy, wynika, że skarżący nie złożył odwołania od wskazanej wyżej decyzji.
Zauważyć natomiast należy, że zgodnie z art. 52 § l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tzn. w sytuacji kiedy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tym samym, wobec nie wyczerpania toku instancji, skargę L. Z. na decyzję Prezydenta Miasta E. z dnia "[...]" należy uznać za niedopuszczalną. Jeżeli natomiast wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd, na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązany jest skargę odrzucić.
Skarżącemu wyjaśnić jednocześnie należy, że aby nadać sprawie dalszy bieg należy w pierwszej kolejności złożyć do Wojewody odwołanie od przedmiotowej decyzji za pośrednictwem Prezydenta Miasta. Jeśli upłynął już termin do złożenia odwołania (14 dni od dnia doręczenia decyzji skarżącemu) skarżący wraz z odwołaniem może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia tego terminu i uprawdopodobnić, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1-2 kpa).
Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji postanowienia.