Uzasadnienie
M.S. zwrócił się we wniosku z 24 marca 2015 r. o zwolnienie od kosztów sądowych. Podał, iż do "[...]" 2015 r. przebywać ma w areszcie śledczym i nie posiada majątku ani dochodów.
Skarżący został zobowiązany do przedłożenia w terminie 7 dni zaświadczenia aresztu śledczego o środkach pieniężnych pozostających do jego dyspozycji oraz pisemnego oświadczenia wskazującego:
- – czy posiada rachunek/-ki bankowy/-owe, a jeśli tak, jakie jest/są jego/ich saldo/-a początkowe i końcowe w okresie ostatnich trzech miesięcy,
- – jakie było źródło jego utrzymania przed osadzeniem w areszcie śledczym i jakie spodziewane jest po jego opuszczeniu (wskazano, iż należy podać tytuł i miesięczną kwotę netto),
- – czy może liczyć na pomoc w sfinansowaniu kosztów sądowych w niniejszej sprawie ze strony bliskich (jeśli tak, to w jakiej kwocie, a jeśli nie, to dlaczego),
- – czy po opuszczeniu aresztu będzie prowadził z kimś wspólne gospodarstwo domowe [wskazano, iż jeśli tak, należy osoby te wyszczególnić oraz podać informacje o ich sytuacji materialnej (dochód miesięczny netto, posiadany majątek w postaci nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro)],
- – na jakiej podstawie będzie korzystał z mieszkania przy ul. I. w O. (podany w rubryce 2.2 formularza PPF adres do korespondencji po 18 kwietnia 2015 r.: I. "[...]", "[...]" O.).
W reakcji na wezwanie skarżący w piśmie z 7 kwietnia 2015 r. wystąpił
"o sprecyzowanie pisma": "czy zaświadczenia mają być potwierdzone notarialnie"? Ponadto ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż "I. "[...]" to nie ulica O. tylko wieś gdzieś w okolicy gdzie możliwe że zamieszka(-)."
Mając na uwadze powyższe stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych w całości lub w części, stanowiąc przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny [art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późniejszymi zmianami)].
Oznacza to, że wnioskodawca powinien przedstawić w sposób przekonujący okoliczności uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy.
Jeżeli składane w tym celu na urzędowym formularzu wniosku oświadczenie okaże się - tak jak w rozpatrywanym przypadku - niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, jest on obowiązany złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 ww. ustawy).
W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uzupełniającego należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FZ 182/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). O tym, iż niezastosowanie się do wezwania może stanowić podstawę odmowy przyznania prawa pomocy skarżący został pouczony.
W odniesieniu do pisma skarżącego z 7 kwietnia 2015 r. należy wskazać, iż oczywistym jest, iż zaświadczenie wystawione przez administrację aresztu śledczego (jedyne żądane) nie wymagałoby notarialnego potwierdzenia.
Stwierdzając, iż skarżący nie uczynił zadość ciążącemu na nim obowiązkowi prawnemu wykazania zasadności swego wniosku, orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.