Postanowienie WSA w Olsztynie z 10 maja 2016 r., II SA/Ol 237/16

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Rozpoznanie

w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego – uchybienie terminu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe

Skład

Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora przewodnicząca
Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk
Sędzia WSA Piotr Chybicki sprawozdawca
referent stażysta Milena Małyszko protokolant

Uzasadnienie

Decyzją "[...]" z dnia 20 października 2015 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" odmówił przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego "[...]". Organ pierwszej instancji ustalił bowiem, że przekroczone zostało kryterium dochodowe.

W złożonym odwołaniu "[...]" zakwestionował prawidłowość ustalenia wysokości dochodu jego rodziny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 r., "[...]", stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że decyzję organu pierwszej instancji doręczono stronie dnia 3 listopada 2015 r. termin do wniesienia odwołania upłynął więc z dniem 17 listopada 2015 r., Odwołanie zostało zaś nadane w urzędzie pocztowym dopiero dnia 30 listopada 2015 r.

W złożonej na to postanowienie skardze "[...]" wyjaśniła, że w dniu składania wniosku o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego podpisała zwrotne potwierdzenie odbioru, nie podając daty na tym dokumencie. Zauważyła, że organ pierwszej instancji nadał przesyłkę zawierającą decyzję z dnia 20 października 2015 r. listem zwykłym w dniu 4 listopada 2015 r., co wynika z pieczęci na kopercie. Tym samym nie mogła odebrać tej przesyłki już w dniu 3 listopada 2015 r., jak podało Kolegium w zaskarżonym postanowieniu. Pełnomocnik oświadczyła, że przesyłkę doręczono w dniu 6 listopada 2015 r., wobec czego nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2016 r. wniosło o umorzenie postępowania, wskazując, że przed przesłaniem uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.

Podkreślenia wymaga, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi w szczególności wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Sytuacja taka ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, który go wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie bowiem do tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

Jak wynika z akt sprawy, Kolegium skorzystało z tego trybu i podzielając zawartą w skardze argumentację strony skarżącej, w dniu 15 lutego 2016 r. wydało postanowienie "[...]", którym działając w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uchyliło własne postanowienie z dnia 29 grudnia 2015 r. Postanowienie z dnia 15 lutego 2016 r. nie zostało zaskarżone przez stronę.

W tych okolicznościach, uznać należy, że z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, a tym samym z uwagi na brak przedmiotu kontroli sądowej, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie.

Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.