Uzasadnienie
Postanowieniem Nr "[...]" z 14 sierpnia 2003r. Starosta na podstawie art. 231 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U, Nr 62, poz. 627 ze zm.) wezwał K. B. do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska. W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzone 30 maja 2003r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska badania powietrza w zakresie klimatu akustycznego w porze dnia i nocy wykazały pogorszenie klimatu akustycznego. Stwierdzono, że natężenie dźwięku jest wyższe od wartości obowiązującej na terenach zabudowy mieszkaniowej przyległej do lokalu "P." w O. przy ul. "[...]", a głównym źródłem hałasu jest instalacja znajdująca się wewnątrz budynku.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył K. B. będący właścicielem lokalu "P.". W odwołaniu zakwestionował przeprowadzone badania emisji hałasu do środowiska podając, że pomiar klimatu akustycznego winien zostać przeprowadzony nie przy granicy jego nieruchomości, lecz na posesji właściciela, któremu ten dźwięk przeszkadza. Podważył również zasadność wnoszenia opłaty za emisję hałasu do środowiska oraz poinformował, iż dokonał w lokalu wielu poprawek celem jej ograniczenia.
Na postanowienie organu I instancji zażalenie złożył także K. O. Wskazał on, iż Starosta wydając postanowienie tej treści poczynił kroki mające na celu legalizację prowadzonej przez K. B. działalności polegającej na używaniu urządzeń nagłaśniających w czasie dyskotek i organizowanych koncertów, co narusza art. 156 ustawy Prawo ochrony środowiska. Artykuł ten zakazuje używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych terenach miasta, terenach zabudowanych oraz terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowych. Zakaz ten nie może być omijany przez udzielenie zezwolenia na emisję hałasu do środowiska.
Postanowieniem Nr "[...]" z 13 listopada 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniesionych odwołań utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Kolegium argumentowało, iż zgodnie z art. 230 ustawy Prawo ochrony środowiska pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska wymagane jest, gdy hałas w środowisku przekracza dopuszczalne normy. W takim przypadku właściwy organ wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emisję hałasu do środowiska. Z akt administracyjnych wynika, iż przeprowadzone badania dowiodły, że emisja hałasu do środowiska przekracza dopuszczalne normy. Wyjaśniło ono także, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 230 ustawy nie stanowi legalizacji faktu przekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu. Właściwy organ ustali dopiero po przeprowadzonym postępowaniu, czy istnieją przesłanki do wydania pozwolenia na wprowadzanie hałasu do środowiska, a w przypadku jego wydania określi warunki, jakie musi spełniać podmiot emitujący hałas, by emisja taka była jak najmniej uciążliwa dla środowiska.
Na postanowienie organu odwoławczego skargę do sądu administracyjnego złożył K. O. W skardze wskazał, że oba postanowienia dopuszczają do legalizacji emisji hałasu, co stanowi naruszenie art. 156 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponad wszelką wątpliwość emisja z lokalu spowodowana jest pracą urządzeń nagłaśniających, a art. 156 ustawy zabrania używania urządzeń nagłaśniających lub instalacji na terenach zabudowanych. W ocenie skarżącego również budynek dyskoteki emitujący hałas do środowiska winien być uznany za urządzenie w rozumieniu art. 156 ustawy.
Skarżący powołał się na interpretację art. 156 ustawy, dokonaną przez Ministerstwo Środowiska, z której wynika, że niezależnie od tego czy urządzenia lub instalacje nagłaśniające emitujące hałas związane z prowadzeniem lokalu gastronomicznego, znajdują się na zewnątrz lub wewnątrz budynku, art. 156 ustawy zabrania takiej emisji, jeżeli tylko lokal usytuowany jest na terenach wymienionych w tym artykule. Zdaniem skarżącego zapisy art. 230 ustawy, można stosować w wypadku, gdy emisja hałasu spowodowana jest pracą urządzeń innych niż nagłaśniające.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Kolegium dodatkowo podniosło, iż przepisu art. 156 ustawy nie można traktować rozszerzająco. Norma tego przepisu ma zastosowanie wówczas, gdy urządzenia nagłaśniające emitują hałas przekraczający dopuszczalne poziomy. Ustawodawca określił też tereny, na których zabrania się używania urządzeń lub instalacji nagłaśniających. Nie ma przy tym mowy, że emitowanie hałasu z wewnątrz budynku przy użyciu urządzeń nagłaśniających jest zabronione. Tym samym - zdaniem Kolegium - art. 156 ustawy nie ma zastosowania w sprawie. Artykuł ten stosuje się wyłącznie do urządzeń umiejscowionych na otwartej przestrzeni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu jego wydaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 230 ust. l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w środowisku przekracza dopuszczalne poziomy, z wyjątkiem, gdy hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą (art. 230 ust. 2 ustawy). W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne normy hałasu, organ, w drodze postanowienia, wzywa prowadzącego zakład do przedłożenia wniosku o wydanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska (art. 231 ust. l ustawy). Przez zakład należy rozumieć, jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 ustawy).
Analiza powyżej przywołanych przepisów wskazuje na prawidłowość działań organów administracji w niniejszym postępowaniu. W sprawie bowiem stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, związane z prowadzeniem zakładu w rozumieniu ustawy. Zostały więc spełnione wszystkie przesłanki określone ustawą do zastosowania art. 230 i 231 ustawy. Dopiero postępowanie administracyjne przeprowadzone po złożeniu stosownego wniosku przez prowadzącego zakład rozstrzygnie, czy uzyska on pozwolenie na emisję hałasu do środowiska. Zarówno wydanie pozwolenia, jak i odmowa jego wydania następuje w drodze decyzji administracyjnej, przy wydaniu, której organ winny jest wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności sprawy. Od decyzji w tym przedmiocie możliwe jest wniesienie odwołania, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów nie są słuszne zarzuty skarżącego, że wydane postanowienia dopuszczają do legalizacji emisji hałasu do środowiska.
Postanowienia te są jedynie podstawą do przeprowadzenia przez organy administracji stosownego postępowania, które będzie miało na celu określenie, czy podmiot może wprowadzać hałas do środowiska, a jeżeli tak, to pod jakimi warunkami.
Sąd nie podziela argumentów skargi zmierzających do wykazania, iż w sprawie brak było podstaw prawnych do wydania postanowienia w oparciu o art. 231 ustawy, ze względu na treść art. 156 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z przepisem tego artykułu zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych terenach miast, terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Należy przyjąć, iż jest to przepis o charakterze ogólnym w odniesieniu do terenów w nim wymienionych. W przypadku jednak, gdy instalacje lub urządzenia nagłaśniające znajdują się na terenie zakładu i są funkcjonalnie związane z jego działalnością, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że zakaz, o którym mowa w art. 156 ustawy ma do nich zastosowanie. Za takim rozwiązaniem przemawia wykładnia systemowa.
Po pierwsze instalacje lub urządzenia nagłaśniające nie znajdują się na terenach wymienionych w art. 156 ustawy. Po drugie, skoro źródłem emisji hałasu do środowiska są instalacje i urządzenia związane z działalnością zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy, to należy stosować przepisy art. 230 i 231 ustawy, które są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisu art. 156 ust. l ustawy. Z działalnością zakładu wiąże się bowiem używanie różnego rodzaju instalacji, w tym nagłaśniających. Brak jest przepisu ustawy, który nakazywałby stosowanie różnych procedur, w zależności od tego, czy zakład emituje do środowiska hałas pochodzący z urządzeń lub instalacji nagłaśniających, czy też z innego rodzaju urządzeń.
Zauważyć należy, iż wykładnia taka nie oznacza dowolności w sprawie emisji hałasu do środowiska, gdyż emitowany hałas nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Z tego też względu ustawodawca przewidział tryb postępowania, umożliwiający określenie przez właściwy organ, czy dany podmiot spełnia warunki, aby uzyskać pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska. Po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na podstawie wniosku złożonego w oparciu o art. 231 ustawy, właściwy organ może odmówić wydania pozwolenia na wprowadzanie hałasu do środowiska. Przesłanki do wydania takiej decyzji zostały wymienione w art. 186 ustawy Prawo ochrony środowiska, który nie odsyła w tej mierze do art. 156 ustawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Należało zatem, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalić.