Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. zawiesiło postępowanie z odwołania D.T. od decyzji Burmistrza M. z dnia 13 stycznia 2010 r., którą odmówiono stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Kolegium uznało bowiem, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego o zgodności art. 17 ust. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobom wymagającym opieki, pozostającym w związku małżeńskim, w sytuacji gdy oboje małżonkowi legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest zgodny z art. 32 ust. 1 i art. 71 ust. 1 Konstytucji.
W złożonej na to postanowienie skardze D.T. podała, że tylko ona może sprawować opiekę nad niepełnosprawnymi rodzicami. Z tego względu od dnia 1 stycznia 2010 r. nie pracuje, a jej sytuacja finansowa jest trudna. Na utrzymaniu ma bowiem dwoje uczących się dzieci.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Podało w uzasadnieniu, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia 1 marca 2010 r., doręczonym w dniu 10 marca 2010 r., Kolegium poinformowało skarżącą o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarga wniesiona została przed doręczeniem tego zawiadomienia. Kolegium podało ponadto, że skoro skarżącej służył w sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to z tego względu zakwalifikowało skargę jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w odrębnym postępowaniu wyda w tym zakresie rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z treści cytowanych przepisów wynika, że wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia jest koniecznym warunkiem skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego szeroko rozumianego aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej.
W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został jednak spełniony.
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 22 lutego 2010 r., którym zawieszono postępowanie odwoławcze. Na podstawie art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Zgodnie zaś z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. na postanowienie wydane w pierwszej instancji samorządowe kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednak strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca takiego wniosku nie złożyła.
Wprawdzie skarżącą błędnie poinformowano o możliwości wniesienia na kwestionowane postanowienie skargi do sądu administracyjnego, jednakże pouczenie to nie może skutkować przyznaniem określonego uprawnienia wbrew treści obowiązujących przepisów prawa.
Powyższe powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.