Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 12 września 2001 roku, znak "[...]" ustalił odszkodowanie na rzecz R. B. w wysokości 970,00 zł (słownie: dziewięćset siedemdziesiąt złotych) za nabycie przez Powiat B. własności nieruchomości gruntowych zajętych pod drogi publiczne na podstawie decyzji Wojewody z dnia 4 kwietnia 2001 roku, znak "[...]".
Na decyzję Starosty R. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się ustalenia wyższej wysokości odszkodowania za przejęte nieruchomości gruntowe.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2004 roku, sygn. akt I SA/Wa 95/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § l Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, na mocy § 2 tego artykułu, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący po otrzymaniu decyzji Starosty wniósł skargę do sądu administracyjnego. Tymczasem przed wniesieniem skargi powinien był skorzystać z przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym prawa do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w I instancji.
W tej sytuacji, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.