Uzasadnienie
We wniosku z dnia 11 kwietnia 2008 r., złożonym na urzędowym formularzu, M.S. wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]". W uzasadnieniu podniósł, iż "[...]" posiada ograniczone możliwości zarobkowania. Z uwagi na stan zdrowia duża część dochodów przeznaczana jest na zakup niezbędnych leków. "[...]". Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnego majątku – nieruchomości, oszczędności, czy też przedmiotów wartościowych. Źródłem jego utrzymania jest dochód z tytułu renty socjalnej i wynagrodzenia za pracę. Do przedmiotowego formularza wniosku, skarżący załączył kserokopie: PIT-40A za lata 2006-2007 oraz PIT-11 "[...]".
W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, skarżący wyjaśnił, iż jego wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmuje, poza żądaniem ustanowienia adwokata, żądanie zwolnienia od opłat sądowych w części. "[...]". Do złożonych dodatkowych oświadczeń skarżący załączył m.in. kserokopię zeznania podatkowego PIT-37 za 2007 r. oraz wyciąg z rachunku bankowego "[...]".
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 245 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie zawodowego pełnomocnika. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, że to na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej ją do otrzymania prawa pomocy. To strona powinna zatem przekonać Sąd, iż nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. W niniejszej sprawie, skarżący nie wykazał, aby zachodziła przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy, czy to we wnioskowanym przez niego zakresie, czy też w zakresie węższym.
Wskazać należy, iż z przedłożonych przez skarżącego dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych wynika, że w dniu "[...]" na jego rachunek bankowy wpłynęła kwota "[...]" z tytułu zaciągniętej pożyczki, powiększając saldo tego rachunku do kwoty "[...]". "[...]". Skoro zaś skarżący dysponuje wciąż środkami pieniężnymi pochodzącymi z pożyczki i nie wskazał przeszkód, które uniemożliwiają wykorzystanie tych środków na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie, to w takiej sytuacji, brak jest racjonalnego uzasadnienia dla przyjęcia, że spełnia on przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji przyjąć należy, iż koszty postępowania mogą być pokryte z tych środków bez uszczerbku koniecznego dla skarżącego utrzymania. Uznać bowiem należy, iż miesięczny dochód skarżącego jest wystarczający co najmniej na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb i spłatę zaciągniętych zobowiązań. Nieracjonalne byłoby bowiem zaciąganie pożyczki lub kredytu w celu ich późniejszej spłaty z wypłaconych z tego tytułu środków pieniężnych.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, że okoliczności niniejszej sprawy nie przemawiają za uznaniem, że skarżący nie posiada środków pieniężnych na pokrycie kosztów postępowania. Dysponuje on bowiem środkami pochodzącymi z pożyczki. Nie można natomiast uznać, że cel, na który zaciągnięta została pożyczka jest w każdym przypadku ważniejszy od ponoszenia kosztów sprawy sądowoadministracyjnej. "[...]".
Tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.