Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 stycznia 2017 r., Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we "[...]", działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy "[...]", odmówił "[...]"świadczenia w formie: świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz składek na ubezpieczenie społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy, wnioskowanych na "[...]". Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem, że "[...]"pozostaje w związku małżeńskim, opiekę nad nim sprawuje żona, natomiast ojciec "[...]"nie legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności. Wnioskodawczyni uprawniona jest do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Po rozpatrzeniu odwołania "[...]"od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", decyzją z dnia 6 lutego 2017 r., uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówiło "[...]" przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad mężem.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że strona zwróciła się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem - "[...]". Z załączonego do wniosku orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w "[...]"z dnia 31 stycznia 2000 r. wynika, że "[...]"został zaliczony do grona osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od stycznia 1998 r. oraz to, że orzeczenie ma charakter trwały i wydane zostało na stałe.
Natomiast z dołączonej do akt sprawy prawomocnej decyzji z dnia 10 listopada 2016 r. wynika, że wnioskodawczyni nabyła prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad mężem - od dnia 1 listopada 2016 r. do dnia 31 października 2017 r. Ta okoliczność wyłączyła możliwość uwzględnienia wniosku, z uwagi na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1518, z późn. zm.). Kolegium wyjaśniło, że w tej sytuacji, bez znaczenia jest zamiar wnioskodawczyni zrezygnowania z uprawnienia do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy uzyska prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Dopóki bowiem w obrocie prawnym pozostaje decyzja przyznająca stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, dopóty świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Kolegium wskazało, że ewentualnie złożenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po ustąpieniu przesłanki negatywnej, która była powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie spowoduje, że stan faktyczny sprawy zmieni się na tyle istotnie, iż w konsekwencji będzie to skutkowało brakiem ograniczenia do rozpatrzenia sprawy na nowo.
W skardze, złożonej do tut. Sądu, "[...]"powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., z którego wyprowadziła prawo męża do świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazała ponadto, że w dniu 1 marca 2017 r. zrezygnowała z uprawnienia do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad mężem i wniosła o zweryfikowanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na tę okoliczność.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", w piśmie procesowym z dnia 20 marca 2017 r., wniosło o umorzenie postępowania, podnosząc, że uwzględniło zarzuty, podniesione przez Skarżącą i skorzystało z uprawnienia do dokonywania autokontroli wydanych rozstrzygnięć i uwzględniło skargę strony w całości. Spowodowało to uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji wraz z orzeczeniem co do istoty sprawy.
Strona odebrała przedmiotową decyzję w dniu 29 marca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania sądowo-administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi w szczególności, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Sytuacja taka ma miejsce, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, który go wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie bowiem do tego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Wyjaśnić jednocześnie należy, że uwzględnienie przez organ skargi oznacza dokonanie przez organ oceny postawionych w skardze zarzutów i zaaprobowanie ich w całości.
Jak wynika z akt sprawy, Kolegium skorzystało z opisanego wyżej trybu i podzielając, zawartą w skardze, argumentację strony skarżącej, w dniu 20 marca 2017 r. wydało decyzję, którą uwzględniło skargę w całości; uchyliło własną decyzję z dnia 6 lutego 2017 r. oraz decyzję wydaną przez działającą z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy "[...]"- Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we "[...]"z dnia 11 stycznia 2017 r. znak: "[...]"i orzekło co do istoty sprawy, w ten sposób, że przyznało Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym mężem – "[...]"- od dnia 1 marca 2017 r.
Kolegium wskazało, że w dniu 1 marca 2017 r., Skarżąca zrezygnowała z uprawnienia do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką sprawowaną nad małżonkiem i wniosła o zweryfikowanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, uwzględniając tę okoliczność. Rezygnację tę potwierdza prawomocna decyzja znak: "[...]"z dnia 1 marca 2017 r. Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej we "[...]", działającą z upoważnienia Burmistrza, uchylająca z dniem 1 marca 2017 r. decyzję z dnia 10 listopada 2016 r. w przedmiocie przyznania Skarżącej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Rozpatrując zarzuty skargi, Kolegium doszło do przekonania, że skarga w całości zasługuje na uwzględnienie.
Kolegium uznało bowiem, że z dniem 1 marca 2017 r. odpadła przesłanka negatywna, w postaci posiadania przez Skarżącą prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, która stanowiła przeszkodę do przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zaznaczyło tez, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniały inne przesłanki negatywne, a przesłanki wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych zostały spełnione.
W tych okolicznościach, uznać należy, że z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, a tym samym, z uwagi na brak przedmiotu kontroli sądowej, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie.
Z powyższych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.