Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 lutego 2002r. Starosta G. odmówił przyznania J. F. prawa do świadczenia przedemerytalnego z tytułu pracy w byłym państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego i łącznie spełniał warunki określone w tym przepisie. Wskazano, iż wnioskodawca nabył status osoby bezrobotnej od dnia 3 grudnia 2001 r. W związku z tym w ocenie organu nie spełnia podstawowego warunku określonego w powołanym przepisie.
Od decyzji tej odwołał się J. F., podnosząc iż jego zdaniem spełnia wszystkie warunki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Podał, iż został zwolniony w 1994r. z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Dzięki własnej aktywności lub przez skierowanie z urzędu pracy podejmuje zatrudnienie, lecz praca ta ma charakter sezonowy. Był także zatrudniony na czas określony w okresie od 23 kwietnia do 30 listopada 2001 r., a w dniu 3 grudnia 2001 r. ponownie zarejestrował się w urzędzie pracy. Podniósł, iż przepisy obowiązujące od l stycznia 2002r. miały być dobrodziejstwem dla byłych pracowników PGR, a on został ukarany za to że w dniu 7 listopada 2001 r. kończył swoją pracę zawartą na czas określony.
Decyzją z dnia 16 maja 2002r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż odwołujący się spełnia warunki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, określone w czterech kolejnych punktach art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, lecz nie spełnia podstawowego wymogu, a mianowicie w dniu 7 listopada 2001 r. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej. Z uwagi na to, że warunki określone w powołanym przepisie muszą być spełnione łącznie, odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia.
Na tę decyzję skargę wniósł J. F. Podniósł, iż spełnia wszystkie przesłanki do uzyskania świadczenia, a jedynie nie posiadał statusu osoby bezrobotnej w dniu 7 listopada 2001 r., gdyż był wtedy w stosunku pracy krótkookresowej. Wskazał, iż ustawa która miała być dobrodziejstwem dla byłych pracowników PGR stała się dla niego utratą nadziei na zadośćuczynienie w związku z likwidacją PGR. Ponadto w ocenie skarżącego odmowa przyznania świadczenia stanowi "karanie" osób które z własnej inicjatywy podejmują chociażby krótkotrwałe zatrudnienie. Podniósł także, iż jego zastrzeżenia budzi proces legislacyjny, gdyż obywatel ma prawo do zaznajomienia się z wchodzącymi w życie przepisami. Tymczasem przedmiotowa ustawa została opublikowana w dzienniku ustaw datowanym na dzień 29 grudnia 2001 r., lecz dziennik ten znalazł się w obiegu już po l stycznia 2002r. Gdyby zatem wcześniej mógł zapoznać się z wchodzącymi w życie zmianami, to zrezygnowałby z pracy, tak aby w dniu 7 listopada 2001 r. być zarejestrowanym w urzędzie pracy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślono, iż w dniu 7 listopada 2001 r. skarżący nie posiadał statusu osoby bezrobotnej, gdyż w tej dacie był zatrudniony w Spółdzielni Usług Rolniczych w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy — Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Jednakże w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. b Sąd bada także naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie organ orzekający odmówił przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego podnosząc, iż zgodnie z art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001r. Nr 6 poz. 56 ze zm.) w brzmieniu nadanym art. 3 pkt 14 lit. f ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. nr 154 poz. 1793) warunkiem jego uzyskania jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej w dniu 7 listopada 2001 r. Jednakże wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. (opublikowanym w Dzienniku Ustaw z dnia 12 kwietnia 2005r.
Nr 59 pod póz. 517) orzeczono, iż art. 3 pkt 14 lit. f ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154 poz. 1793) ustalający nowe brzmienie art. 37k ust. 9 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003r. Nr 58 póz. 514 ze zm.) w części, w jakiej zawiera zwrot "w dniu 7 listopada 2001r., uzależniający prawo do świadczenia przedemerytalnego pracowników byłych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej od posiadania w tym dniu statusu bezrobotnego jest niegodny z art. 2 Konstytucji PR.
Z chwilą zatem ogłoszenia tego wyroku, tj. z dniem 12 kwietnia 2005r. powołana część przepisu utraciła moc obowiązującą. Zgodnie zaś z art. 145 a Kodeksu postępowania administracyjnego daje to podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego, a tym samym do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny.
W związku z powyższym zaskarżoną decyzję, a także decyzję ją poprzedzającą należało uchylić w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.