Uzasadnienie
"[...]"Sp. z o.o. w W., reprezentowana przez radcę prawnego D. S. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w E. z dnia "[...]" w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie "[...]", oznaczonym nr "[...]", poza kasynem gry, tj. w lokalu F.G., N. P. 1b, E., zawarła m.in. wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytania prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz pytanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 686/14, "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?"
Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w O. postanowieniem z dnia "[...]" odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego, uznając, że związek między odpowiedzią na pytanie prawne zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/130) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11) Trybunałowi Konstytucyjnemu dotyczących konstytucyjności rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o grach hazardowych a niniejszą sprawą nie zachodzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wprawdzie praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nst.), to jednakże w ocenie Sądu w sprawie tej nie zachodzi zagadnienie prejudycjalne mające miejsce w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że na skutek pytania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/14, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r., sygn. P 4/14, orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) są zgodne z: a) z art. 2 i 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Odnośnie natomiast pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 1979/11, w zakresie stwierdzenia: "czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy kodeks karny skarbowy są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?" należy wskazać, że rozpoznanie niniejszej sprawy nie jest uzależnione od odpowiedzi na przytoczone pytanie prawne.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał za zasadne odmówić zawieszenia postępowania sądowego.