Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]"lipca 2005 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu sprawy wybudowanej na działce nr ewid. "[...]" w miejscowości L., obręb "[...]", gmina M., wiaty z grillem, umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. W uzasadnieniu podjętej decyzji, wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego, wszczętego w związku z żądaniem J. H. – właściciela działki sąsiedniej, ustalono, iż przedmiotowa wiata z grillem wybudowana została przez B. S. w 1994 r. na użytkowanej przez niego działce, której jest właścicielem od 1997 r. Inwestor, poza zgodą ówczesnego zarządcy nieruchomości, nie uzyskał pozwolenia na budowę ani nie zgłaszał zamiaru wybudowania tego obiektu właściwemu organowi. Wiata jest konstrukcji drewnianej o wymiarach 4,20 x 5,80 m z dachem dwuspadowym i posadzką betonową. Pod wiatą od strony działki nr "[...]" wybudowany jest grill ogrodowy z kamienia polnego.
Organ I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie, w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Pod rządami tej ustawy, na budowę wiaty z grillem murowanym, który klasyfikować należy jako obiekt architektury ogrodowej, nie było jednak wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, co czyni postępowanie w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym.
W wyniku rozpatrzenia odwołania J. H., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia "[...]"września 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi w celu jednoznacznego ustalenia daty wybudowania wiaty z grillem.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 105 § 1 kpa, ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanej na działce nr ewid. "[...]" w miejscowości L. wiaty z grillem. W uzasadnieniu decyzji, podjętej w dniu "[...]"grudnia 2005 r., organ I instancji wskazał, iż rozpatrując sprawę zgodnie ze wskazówkami organu odwoławczego zebrano w sprawie dodatkowe dowody z przesłuchania wskazanych przez J. H. świadków. Świadek W. B. zeznał, iż grill i wiata mogły powstać w 1994 lub 1995 r. Świadek W. D. zeznała, iż fundamenty pod grill i wiatę zauważyła w 1993 r., natomiast świadek M. D. zeznał, iż wiata stała już w 1993 lub 1994 r. W świetle powyższego, organ I instancji stwierdził, iż zgromadzone w sprawie dowody stanowią podstawę do przyjęcia, iż wiata z grillem wybudowana została w 1994 r., a zatem w niniejszej sprawie zastosowanie mają więc przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego.
Zarówno grill murowany, jak i wiata o konstrukcji drewnianej nie zostały natomiast wymienione w § 44 tego rozporządzenia jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym, postępowanie administracyjne wszczęte w niniejszej sprawie uznano za bezprzedmiotowe.
W odwołaniu z dnia 8 grudnia 2005 r., uzupełnionym pismami z dnia 28 grudnia 2005 r. i 2 stycznia 2006 r., J. H. podniósł, iż w związku z rozbieżnymi zeznaniami świadków organ I instancji powinien zgromadzić inne dowody na potwierdzenie daty wybudowania wiaty z grillem. Zauważył, iż w tym celu powinna być sprawdzona inwentaryzacja geodezyjna. Wskazał ponadto, iż świadkowie nie zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej z art. 233 kk, a podczas przesłuchiwania sugerowano im odpowiedzi. Odwołującemu się, pomimo takiego żądania, nie przesłano również kserokopii protokołu przesłuchania. Postępowanie administracyjne prowadzone było zatem nieudolnie i nieobiektywnie, a opis obiektów budowlanych jest nieprecyzyjny. W odwołaniu J. H. zawarł ponadto wniosek o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od udziału w postępowaniu w tej sprawie, wskazując iż mąż G. B. – K. B. wykonał dokumentację projektową domu mieszkalnego B. S. w tym samym okresie czasu, w którym prowadzone było postępowanie w niniejszej sprawie. Powyższe, wyczerpuje natomiast, według odwołującego się, przesłanki z art. 24 § 1 i § 3 kpa.
Do pisma z dnia 28 grudnia 2005 r., skarżący załączył szkic roboczy terenu z marca 1995 r. i zadeklarował chęć przedłożenia dokumentacji zdjęciowej pomocnej do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Do pisma z dnia 2 stycznia 2006 r. - zawiadomienie o wszczęciu przez Komendę Powiatową Policji dochodzenia w sprawie niedopełnienia obowiązków przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Postanowieniem z dnia "[...]"lutego 2006 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z postępowania w sprawie wybudowanej na działce nr ewid. "[...]" w miejscowości L. wiaty z grillem. W uzasadnieniu podniósł, iż zgodnie z pismem Prokuratura Rejonowego z dnia "[...]"stycznia 2006 r. śledztwo, do którego nawiązywał J. H. w toku postępowania odwoławczego, dotyczy ewentualnego niedopełnienia obowiązków służbowych Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zmierza do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Obecnie nie przedstawiono nikomu żadnych zarzutów. Organ zauważył, iż wobec tego, że śledztwo toczy się w sprawie, a nie przeciwko osobie, nie ma podstaw do wyłączenia G. B., pełniącej funkcje organu nadzoru budowlanego, z prowadzonego postępowania.
Odnosząc się do podnoszonej przez odwołującego się okoliczności wykonania przez K. B. projektu budynku mieszkalnego B. S., organ zauważył natomiast, iż przedmiotowy budynek nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Obowiązek wykonania projektu nie został nałożony na inwestora przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. B. B. nie jest w niniejszej sprawie ani pracownikiem organu nadzoru budowlanego, ani stroną tego postępowania, a projekt wykonał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Stroną tego postępowania nie jest również G. B., gdyż pełni w nim funkcję organu. W konsekwencji organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do bezstronności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Decyzją z dnia "[...]"lutego 2006 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji zauważył, iż data wybudowania wiaty z grillem ustalona została przez organ I instancji na podstawie zeznań świadków wskazanych przez J. H. Przyjmując za datę wybudowania obiektu rok 1994, organ I instancji prawidłowo ustalił przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, iż wiata z grillem jako obiekty użytkowe służące rekreacji należą do kategorii obiektów małej architektury, a te nie wymagały pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę. Dodał, iż obiekty te nie zostały objęte ponadto wymogami, określonymi w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
W konsekwencji stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nie popełniono samowoli budowlanej i w związku z tym umorzył postępowanie administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, iż art. 73 kpa nie przewiduje obowiązku sporządzania przez organy administracyjny kserokopii akt administracyjnych lub ich odpisu i doręczania ich stronie, czego żądał odwołujący się. Dodał również, iż na podstawie art. 10 kpa miał on możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Odpowiadając na zarzut sugerowania świadkom przez organ I instancji odpowiedzi podczas ich przesłuchiwania oraz braku ich pouczenia o odpowiedzialności karnej z art. 233 kk, organ odwoławczy zauważył, iż odwołujący się, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie brał udziału w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków. Z protokołu przesłuchania strony i świadków z dnia "[...]"listopada 2005 r. wynika natomiast, iż świadkowie zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej, co czyni zarzut odwołującego się bezzasadnym. Nawiązując do zarzutu braku sprawdzenia przez organ I instancji inwentaryzacji geodezyjnej, organ zauważył, iż szkic mapki zagospodarowania terenu załączony do pisma uzupełniającego odwołanie pomimo, iż znajdował się najprawdopodobniej w posiadaniu odwołującego się już przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie został przez niego przedłożony w toku postępowania przed organem I instancji.
W konsekwencji organ ten bez naruszenia art. 10 § 1 kpa w związku z art. 81 kpa mógł oprzeć swoją decyzję na dostępnych mu dowodach.
W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. H. podniósł, iż organy administracji publicznej naruszyły art. 7, 8 i 12 § 1 kpa. Zauważył, iż organy nie sprawdziły inwentaryzacji geodezyjnej z okresu czasu, w którym według nich wybudowane zostały wiata z grillem. Nie zainteresowały się również dokumentacją zdjęciową z tego okresu dostępną w instytucjach państwowych. Skarżący nadmienił jednocześnie, iż od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie powinien być wyłączony Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Do skargi skarżący załączył dokumentację zdjęciową oraz kserokopie mapki sytuacyjno-wysokościowej, które w ocenie skarżącego dowodzą tego, iż wiata z grillem wybudowane zostały po 1 stycznia 1995 r.
W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż niepoświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia szkicu geodezyjnego (roboczego), na którą powołuje się skarżący, a która załączona została do pisma z dnia 28 grudnia 2005 r., uzupełniającego odwołanie, nie stanowi dowodu w sprawie. Za dowód w sprawie nie mogą być tym samym uznane również dwie kolejne niepoświadczone kserokopie zdjęć i mapki, opracowanej dla działki nr "[...]", załączone do skargi. Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż skarżący był zawiadomiony przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień i dodatkowych dowodów w sprawie, lecz z prawa tego nie skorzystał.
W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2006 r., J. H. podniósł dodatkowo, iż organ I instancji ustalając datę wybudowania wiaty z grillem oparł się na rozbieżnych zeznaniach świadków zamiast na dokumentacji geodezyjnej i zdjęciowej, będącej w posiadaniu właściwych instytucji. Zauważył również, iż w uzupełnieniu odwołania, do którego załączył szkic mapki zagospodarowania terenu, zadeklarował chęć przedłożenia na żądanie organu dokumentacji zdjęciowej, lecz nie został do tego zobowiązany. Do przedmiotowego pisma procesowego skarżący załączył, poza dokumentacją geodezyjną i zdjęciową, także oświadczenie W. D. i M. D. z dnia 1 sierpnia 2005 r., zgodnie z którym wiata i grill wybudowane zostały po 1997 r. oraz oświadczenie M. D., w którym opisał okoliczności jego przesłuchania przed organem I instancji.
Odnosząc się do przedmiotowego pisma, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w piśmie procesowym z dnia 25 maja 2006 r., stwierdził, iż na podstawie przedłożonych przez skarżącego zdjęć, które są mało wyraziste, można wywnioskować, iż wiata z grillem znajdowały się na działce nr "[...]" już w 1997 r. Organ odwoławczy zauważył też, iż oświadczenie złożone przez W. D. i M. D. nie było składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. W konsekwencji za bardziej wiarygodny uznać należy, przeprowadzony zgodnie z procedurą administracyjną, dowód z ich przesłuchania przed organem I instancji.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 29 maja 2006 r. J. H. zauważył, iż istnieje możliwość uzyskania przez organy bardziej wyrazistych zdjęć. Dodał, iż organy nadal nie ustosunkowały się do załączonej dokumentacji geodezyjnej, a swoje decyzje oparły jedynie na zeznaniach zastraszonych świadków. W świetle powyższego, naruszone zostały, w jego ocenie, przepisy art. 75 § 1 i 76 § 1 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonych aktów wyłącznie w zakresie ich legalności, a więc z punktu widzenia zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.
W niniejszej sprawie, Sąd uwzględnił skargę, bowiem w toku kontroli legalności decyzji podjętych przez organy nadzoru budowlanego stwierdził naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Sąd stwierdził bowiem, że organy te nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy niezbędnych do jej rozpatrzenia.
W konsekwencji doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanej na działce o nr ewid. "[...]" w miejscowości L. wiaty z grillem zostało umorzone przedwcześnie.
Wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie okolicznością o fundamentalnym znaczeniu jest ustalenie daty wybudowania przez inwestora – B. S. wiaty z grillem. Termin ten ma decydujące znaczenie dla ustalenia właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), natomiast do pozostałych obiektów – przepisy nowej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Organy nadzoru budowlanego w oparciu o przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego dowody z przesłuchania inwestora i zeznań świadków ustaliły, iż sporne obiekty budowlane wybudowane zostały przed dniem 1 stycznia 1995 r. i w związku z powyższym przyjęły, iż mają w niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Wbrew powyższym ustaleniom organów nadzoru budowlanego, skarżący twierdzi, że inwestor rozpoczął budowę wiaty z grillem w 1999 r. i w celu uwiarygodnienia swojego twierdzenia, w toku postępowania odwoławczego przedłożył szkic roboczy mapki zagospodarowania terenu z marca 1995 r., deklarując ponadto chęć przedłożenia dokumentacji zdjęciowej, potwierdzający fakt braku spornych obiektów na działce o nr ewid. "[...]" w miejscowości L., przed dniem 1 stycznia 1995 r.
Zauważyć należy, że w wyniku wniesienia odwołania każda sprawa indywidualna rozpoznawana i rozstrzygana decyzją organu I instancji podlega, zgodnie z wyrażoną w art. 15 kpa, zasadą dwuinstancyjności, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Obowiązek dwukrotnego rozpoznania sprawy oznacza obowiązek rozpoznania sprawy przez organy obu instancji w pełnym jej zakresie z uwzględnieniem wszystkich, również wysuniętych dopiero na etapie postępowania odwoławczego, zarzutów. Każda ze stron postępowania może bowiem brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a zatem także w zainicjowanym przez siebie postępowaniu odwoławczym, i bronić w jego toku swojego interesu prawnego. Prawo do czynnego udziału w postępowaniu wyraża się bowiem w tym, że strona ma nie tylko prawo być obecna "czynnie" przy czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale także prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego, przez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", wyd. 6, Warszawa 2004, str. 82).
W niniejszej sprawie, Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uznał za zasadne przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym przez skarżącego zakresie i uzupełnienia dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego o dokumentację geodezyjną i zdjęciową terenu, na którym zlokalizowane są wiata z grillem. Organ odwoławczy wskazał bowiem, iż skarżący miał możliwość przedłożenia nowych dowodów i składania wyjaśnień oraz wniosków dowodowych przed organem
I instancji, lecz z prawa tego nie skorzystał.
Zauważyć należy, że uchylanie się przez organ administracji publicznej od wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy stanowi natomiast istotne naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, w postępowaniu administracyjnym to na organach administracji ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stosownie też do art. 12 § 1 kpa, organy te powinny działać w sprawie wnikliwe i szybko, a jako dowód dopuścicie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 kpa). Organy te nie mogą tym samym uchylać się od przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie istotnych dla rozpatrywanej sprawy okoliczności faktycznych, takich jaką w niniejszej sprawie jest bez wątpienia data wybudowania spornych obiektów. Jeżeli zaś podważenie okoliczności ustalonych przez organ
I instancji w toku postępowania dowodowego przed tym organem, następuje dopiero na etapie postępowania odwoławczego, co powoduje, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, to organ odwoławczy może, na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji. Takie też rozstrzygnięcie powinno, w ocenie Sądu, zapaść w niniejszej sprawie.
Przeprowadzenie w sprawie dowodu z dokumentacji geodezyjnej i zdjęciowej, w oparciu o którą można by stwierdzić, czy sporne obiekty znajdowały się przed dniem 1 stycznia 1995 r. na działce o nr ewid. "[...]" w miejscowości L., mogło by bowiem rozwiązać ostatecznie wątpliwości co do daty ich wybudowania. Organ nadzoru budowlanego I instancji ustalił tę datę w oparciu o dowody z przesłuchania inwestora i zeznań świadków. Zauważyć jednak należy, że spośród trzech świadków przesłuchanych przez ten organ tylko jeden – M. D. oświadczył, iż wiata na działce B. S. stała już w 1993 r. lub 1994 r. Zgodnie z protokołem z dnia 3 listopada 2005 r., świadek W. B. podniósł natomiast, iż nie może wskazać daty wybudowania wiaty z grillem i wskazał, że może to być 1994 r. albo 1995 r. lub inny rok, a świadek W. D. oświadczyła, że nie potrafi, bo nie pamięta, w którym roku inwestor wybudował wiatę. Pamięta jedynie, iż wiata z grillem była wybudowana w 1999 r., a fundamenty, na których jest dzisiaj posadowiona były na tej działce już w 1993 r. Pomimo tego, że zarzuty skarżącego odnoszące się do dowodu z zeznań świadków uznać należy za bezzasadne (zgodnie z protokołem z dnia "[...]"listopada 2005 r. świadkowie pouczeni zostali bowiem o odpowiedzialności karnej z art. 233 kk, a po złożeniu oświadczeń i ich odczytaniu złożyli pod nimi podpisy bez zgłoszenia jakichkolwiek uwag) zauważyć należy, że w świetle przedłożonego przez skarżącego oświadczenia M. D. można było powziąć wątpliwości co do wiarygodności złożonego przez niego oświadczenia w dniu 3 listopada 2005 r. i rozważyć konieczność ponownego przesłuchania tego świadka.
W związku z powyższym, w toku ponownego rozpoznawania niniejszej sprawy, organ I instancji powinien ocenić wartość dowodową przedłożonej przez skarżącego, w toku postępowania odwoławczego oraz sądowego, dokumentacji geodezyjnej i zdjęciowej oraz rozważyć potrzebę jej uzupełnienia o inne pomocne w ustaleniu daty wybudowania wiaty z grillem dokumenty urzędowe, o których przekazanie może wystąpić do właściwych organów organ I instancji. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie będzie pomocne również przy ocenie wiarygodności oświadczeń stron postępowania i świadków, których w razie takiej konieczności organ I instancji powinien ponownie przesłuchać. Dopiero jednoznaczne ustalenie terminu wybudowania spornych obiektów umożliwi prawidłowe rozpatrzenie niniejszej sprawy.
Odnosząc się do poruszonej przez skarżącego w skardze kwestii wyłączenia G. B. pełniącej funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie, wskazać należy, iż wniosek skarżącego w tym zakresie został rozpoznany przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia "[...]"lutego 2006 r. odmówił wyłączenia organu nadzoru budowlanego z przedmiotowego postępowania. Zauważyć należy, iż postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika lub organu, jako postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie, nie podlega samo w sobie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych. Może być ono zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji.
W niniejszej jednak sprawie, Sąd mając na uwadze brzmienie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dokonał kontroli przedmiotowego aktu prawnego. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się skarżący, nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia G. B. od udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie, gdyż nie przesądzają o braku jej bezstronności. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]"lutego 2006 r. Zauważyć należy, iż głównym zarzutem J. H. w tym przedmiocie, powtórzonym w skardze, jest zarzut wykonania przez K. B. projektu budynku mieszkalnego B. S. Okoliczność ta nie może być jednak uznana za wystarczającą podstawę wyłączenia G. B., gdyż jak słusznie zauważył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, sporządzenie przedmiotowego projektu nie nastąpiło w wykonaniu obowiązku nałożonego na inwestora przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie dotyczyło obiektu budowlanego, który stanowi przedmiot niniejszego postępowania. K. B., który nie jest stroną niniejszego postępowania, wykonał przedmiotowy projekt w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stosownie do art. 200 powołanej ustawy orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 152 ustawy, Sąd orzekł ponadto, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.