Uzasadnienie
Skarżąca S. S. wniosła skargę na pismo Wojewody z dnia "[...]" odmawiające stwierdzenia nieważności uchwał Zarządu Województwa z dnia "[...]":
- - Nr "[...]" w sprawie odwołania pana "[...]" ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w "[...]",
- - Nr "[...]" w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora Zespołu Szkół w "[...]" oraz określenia składników wynagrodzenia osobie pełniącej obowiązki dyrektora. Twierdząc, że zaskarżone pismo jest decyzją, skarżąca wniosła o jej uchylenie jako niecelowej i niezgodnej z prawem oraz uchylenie w/w uchwał.
Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, bowiem nie wydał żadnej decyzji bądź rozstrzygnięcia nadzorczego w tej sprawie, a zaskarżone pismo jest jedynie informacją dla skarżącej, od której nie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Sąd zważył, co następuje
Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Pismo Wojewody z dnia "[...]" nie może zostać potraktowane jako decyzja lub rozstrzygnięcie nadzorcze. Pismo nie zawiera elementów charakteryzujących decyzję administracyjną, tj. nie jest władczym przejawem woli rozstrzygającym konkretną sprawę w stosunku do konkretnej osoby i wydanym z zachowaniem określonej procedury. Pismo to nie nosi też znamion rozstrzygnięcia nadzorczego.
Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się przeciwko formalizacji działań organów nadzoru przy odmowie stwierdzenia nieważności uchwał lub zarządzeń ze względu na brak ich wadliwości (np. Postanowienie NSA z 23 marca 1994 r., SA/Ł 703/94, Postanowienie NSA z 8 lipca 1991 r. SA/Ka 491/91, Postanowienie NSA z 24 marca 1998 r. II SA 1155/97, Wyrok NSA z 15 stycznia 1992 r. SA/Wr 22/92, Wyrok NSA z 3 października 2000 r. III SA 1387/00). W tych orzeczeniach wprost stwierdzał, że pismo organu nadzoru informujące o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktów organów województwa, powiatu i gminy nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym lub decyzją i uprawnienie do wniesienia skargi na takie pismo nie przysługuje. Tę linię orzecznictwa w zdecydowanej większości poparła doktryna. Powyższe poglądy podziela też Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Obowiązujące przepisy nie obligują organu nadzoru do wydania orzeczenia odmawiającego zastosowania środka nadzorczego.
Zgodnie z przepisami Konstytucji RP i ustaw ustrojowych organy te mogą wkraczać w działalność samorządową tylko w przypadkach określonych ustawami. Oznacza to, że organy nadzoru nie mają kompetencji do orzekania o zgodności z prawem uchwał i zarządzeń podejmowanych przez organy samorządów. Organowi nadzoru przysługuje jedynie uprawnienie do wydawania rozstrzygnięć nadzorczych stwierdzających nieważność określonych aktów lub wskazujących, że akt wydano z naruszeniem prawa. Takie rozstrzygnięcia muszą zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o możliwości zaskarżenia aktu.
Natomiast pismo informujące o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwał lub zarządzeń nie musi zawierać tych elementów. Interwencje osób trzecich mogą być przez organ traktowane co najwyżej jako "sygnał w sprawie".
Ocena, czy uchwała lub zarządzenie wymaga wzruszenia, jest wyłączną domeną tegoż organu, zaś postępowanie w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu, a złożenie w tej materii wniosku przez jakikolwiek podmiot nie skutkuje wszczęciem postępowania (tak: Paweł Chmielnicki w "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w Polsce", str. 154-156, Wyd. Prawnicze 2006 oraz Komentarz do ustawy o samorządzie Województwa, str. 407, Lexis-Nexis 2005).
W tym stanie rzeczy skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 86 § 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zmianami).