Uzasadnienie
J.G. w związku z oddaleniem jego skargi na decyzję odmawiającą przyznania świadczeń rodzinnych wniósł o ustanowienie dla niego adwokata.
Wskazał, iż jest wdowcem, żyje w bardzo trudnych warunkach, "poniżej egzystencji społecznej", z emerytury w kwocie 700 zł netto, z której co miesiąc są dokonywane potrącenia egzekucyjne, także z tytułu ugody alimentacyjnej. Cierpi na szereg schorzeń. Ponosi duże koszty na utrzymanie uczącej się córki. Od dłuższego czasu utrzymują się dzięki różnym formom pomocy społecznej. Narasta zadłużenie, gdyż nie starcza na wszystkie opłaty i leki. Jak wynika z oświadczeń zawartych we wniosku i piśmie z 17 lipca 2014 r., jedynym przedmiotem ich własności jest dom o pow. 60 m2 ("siedlisko"), a dochodem rzeczona emerytura, której wysokość brutto wynosi 1346,45 zł brutto.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Jak już poinformowano skarżącego pismem z 21 marca 2014 r., stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku ogranicza się więc do kwestii ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oświadczenie skarżącego, korespondujące z informacjami wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, daje podstawę do stwierdzenia, iż znajduje on się w tego rodzaju sytuacji.
Stąd orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.