Uzasadnienie
I. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Wojewody z dnia 28 lipca 2005 r. "[...]", stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia przez niego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta O. nr "[...]" z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie wymeldowania go z pobytu stałego w O. przy ul. "[...]". W uzasadnieniu skargi przyznał, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania, co spowodowane było brakiem czasu w związku z licznymi obowiązkami służbowymi. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia podając, że nie spowodował żadnych niestosownych kroków by ponosić tak dotkliwe i kosztowne konsekwencje wynikające z zaskarżonej odwołaniem decyzji.
Na rozprawie w dniu 31 maja 2006 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony dla niego na zasadzie prawa pomocy, wskazując, iż osiągnięte zostało porozumienie w kwestii spornego mieszkania, cofnął skargę oraz złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia i nieobciążanie skarżącego kosztami postępowania.
Stwierdzając, iż cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu administracyjnego dotkniętego wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zmianami/), należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 wskazanej ustawy uznając, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
Stosownie do art. 250 tejże ustawy, Sąd przyznał pełnomocnikowi strony - adwokat H. S. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W oparciu o przepis § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zmianami), wysokość wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji ustalona została na kwotę 180 zł, a następnie, zgodnie z § 2 ust. 3 tegoż rozporządzenia, podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22%.
W związku z faktem, iż cofnięcie skargi nastąpiło dopiero na rozprawie, nie zaistniała podstawa do zwrócenia skarżącemu uiszczonego przez niego wpisu od skargi (art. 232 § 1 w/w ustawy).