Uzasadnienie
A. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia "[...]" w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji HUB (transmisyjnej) telefonii komórkowej na działce nr "[...]" obręb W. W skardze zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki dla skarżącej oraz dla lokalnego społeczeństwa. Podała, że rozpoczęcie inwestycji doprowadzi do nieodwracalnych skutków, a także w istotny sposób może podważyć zaufanie obywateli do państwa z uwagi na protesty społeczności lokalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Podnieść przede wszystkim należy, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ponadto instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zgodnie zaś z regułami wykładni i stosowania prawa, przepisy formułujące wyjątki lub odstępstwa od generalnej reguły stosowane muszą być z dużą dozą ostrożności i zakazana jest ich wykładnia rozszerzająca.
Nie wolno zatem w drodze wykładni uzupełniać, bądź rozszerzać znaczenia tych regulacji, w których wyliczenie podane przez normodawcę ma charakter wyczerpujący. Natomiast użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności, pozwalających na ocenę, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie skarżąca wskazała na przesłankę niemożliwych do odwrócenia skutków dla niej jak i dla lokalnej społeczności. Należy przede wszystkim podkreślić, że przedmiotowa decyzja dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nie pozwolenia na budowę. Zatem na jej podstawie inwestor nie może jeszcze rozpocząć planowanej inwestycji. Ponadto skarżąca jedynie ogólnikowo powołała się na fakt, że w jej ocenie wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne skutki, nie wskazując jednak żadnych konkretnych okoliczności, które by za tym przemawiały. Bezpodstawne jest także wskazywanie na skutki, jakie wykonanie decyzji może wywołać w odniesieniu do lokalnej społeczności. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jedynie sytuację skarżącego pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a w związku z tym nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody żadnemu innemu podmiotowi.
W związku z tym Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.