Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji w O utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S z dnia "[...]"r. o odmowie uznania prawa do 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim od "[...]"r. do "[...]"r. W uzasadnieniu podano, że st. asp. B G zwrócił się raportem z dnia "[...]"r. do Komendanta Powiatowego w S informując, że od dnia "[...]"r. do "[...]"r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a jego choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami służby. W związku z tym wniósł o zachowanie prawa do 100 % uposażenia zgodnie z art. 121b ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. (Dz.U. z 2016r. poz. 1782 ze zm., dalej jako: u.P.) i wypłacenie mu potrąconego uposażenia za ten okres.
W odpowiedzi na raport Komendant Powiatowy Policji w S decyzją z dnia "[...]"r. stwierdził brak podstaw do nabycia przez stronę prawa do 100 % uposażenia za okres przebywania na wskazanym zwolnieniu lekarskim. Wskazano, że zgodnie z art. 121b ust. 5 pkt 2 u.P. policjant zachowuje prawo do 100 % uposażenia, jeżeli zwolnienie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, a jak wynika z orzeczenia komisji lekarskiej z dnia "[...]"r. ujawnione schorzenia takiego związku nie wykazują.
W odwołaniu do tej decyzji B G podał, że komisja lekarska dokonała badania lekarskiego na podstawie skierowania, wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w S, którego celem było ustalenie stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Zatem komisja ta nie badała, czy niezdolność do służby w tym okresie miała związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, co zostało odnotowane w części B tego orzeczenia adnotacją "nie dotyczy", w której to znajduje się punkt o czasowej niezdolności i jej związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
W związku z tym podjęcie decyzji o odmowie uznania prawa do 100 % uposażenia na podstawie tego orzeczenia jest błędne. Odwołujący się wywiódł, że jednostka chorobowa będąca przyczyną niezdolności do służby nie jest tożsama ze schorzeniem powodującym inwalidztwo, co wynikało z historii choroby, bowiem była to inna jednostka chorobowa. Zatem niezbędne jest kolejne skierowanie jej do komisji lekarskiej w celu ustalenia związku choroby powodującej niezdolność do służby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, a nie jak w przeprowadzonym badaniu w celu jedynie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby.
Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Komendant Wojewódzki zważył, że organ drugiej instancji jest obowiązany do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji, zarówno z punktu widzenia legalności, jak i celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Wskazano, że w pierwszej kolejności należało zbadać samą decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, która powinna zawierać elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a. Podniesiono, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w S z dnia "[...]"r. nie zawiera wszystkich elementów, zawartych w powołanym przepisie, gdyż przede wszystkim brak w niej pouczenia odnośnie sposobu wniesienia odwołanie. Wskazano, że w art. 156 § 1 k.p.a. ustawodawca enumeratywnie wyliczył przypadki stwierdzenia przez organ administracji publicznej nieważności decyzji. Przepis ten nie wiąże z brakiem pouczenia skutku nieważności decyzji, który to brak, nawet gdyby pouczenie takie było obligatoryjne, mógłby zostać naprawiony poprzez uzupełnienie decyzji przez organ, który ją wydał.
Pomimo braku pouczenia strona odwołała się jednak w terminie. Wskazano, że wprawdzie Komendant Powiatowy Policji w S miał zamiar jedynie udzielić stronie odpowiedzi w związku ze złożonym przez nią raportem, niemniej jednak odpowiedź ta zawiera w sobie rozstrzygnięcie i inne elementy wymienione wart. 107 § 1 k.p.a., a tym samym winna być potraktowana jako decyzja. Odnosząc się do treści rozstrzygnięcia podano, że z dniem 1 czerwca 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 stycznia 2014 roku o zmianie ustawy o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014r. poz. 502).
Aktem tym zmieniono zapis art. 121 ust. 1 u.P. oraz wprowadzono między innymi nowy art. 121b u.P., regulujący sprawy związane z wysokością otrzymywanego uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Wprowadzono generalną zasadę, że w okresie przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim, za każdy dzień tego zwolnienia wypłaca się 80% z 1/30 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokości. W ustawie przewidziano wyjątki od tej zasady, wskazując w art. 121b ust. 5 i 6 u.P. przypadki, w których policjantowi przysługiwać będzie pełne uposażenie. Odnośnie do art. 121b ust. 5 u.P. podkreślono, że aby możliwe było stwierdzenie choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, niezbędne jest skierowanie funkcjonariusza do komisji lekarskiej podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych.
Podano, że w aktach osobowych policjanta znajduje się egzemplarz skierowania z dnia "[...]" roku do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w O, w którym zaznaczono, że skierowanie wystawiono w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Wskazano, że w uwagach dokonano zapisu, że policjant przebywa na zwolnieniu lekarskim łącznie "[...]" dni, do skierowania załączono notatkę z przebiegu służby policjanta, kopię ostatniego zaświadczenia lekarskiego i wcześniejszego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w G. Wskazano, że w zawiadomieniu skierowanym do policjanta o terminie badania komisyjnego dokonano zapisu konieczności dostarczenia posiadanej dokumentacji medycznej z okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim.
W związku z tym stwierdzono, że obowiązek przedłożenia tej dokumentacji spoczywał na stronie, a nie na jednostce kierującej, która nie ma możliwości, aby uzyskać dokumentację medyczną strony. Podniesiono, że w orzeczeniu z dnia "[...]"r. Komisja Lekarska podległa Ministrowi do Spraw Wewnętrznych w O wskazała trzy schorzenia występujące u strony, zarówno powodujące inwalidztwo, jak i współistniejące. W orzeczeniu stwierdzono trwałą niezdolność do służby badanego, a w uzasadnieniu określono, że dwa z występujących schorzeń pozostają w związku ze służbą, przy czym jedno powoduje inwalidztwo, ale wszystkie pozostają bez związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Z uwagi na fakt, że takiego związku nie stwierdzono, w części B orzeczenia dotyczącej związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz uszczerbku na zdrowiu dokonano zapisu o treści nie dotyczy.
Podniesiono, że w orzeczeniu pouczono stronę o możliwości odwołania od orzeczenia. Jeżeli zatem strona kwestionowała zawarte w orzeczeniu wnioski, mogła skorzystać z drogi odwoławczej. W związku z faktem, że orzeczenie stało się ostateczne, Komendant Powiatowy Policji w S mógł oprzeć na nim decyzję o odmowie przyznania stronie prawa do 100 % uposażenia za przebywanie na zwolnieniu lekarskim.
Na decyzję tę skargę do tut. Sądu wniósł B G, zarzucając że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą, gdyż wydanie decyzji na podstawie przedmiotowego orzeczenia komisji lekarskiej jest błędne i zażądał jej unieważnienia. Podał, że na podstawie skierowania wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w S komisja dokonała badania celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. W związku z tym komisja nie badała, czy niezdolność do pracy w przedmiotowym okresie miała związek ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, co zostało odnotowane w części B tego orzeczenia adnotacją "nie dotyczy", w której to znajduje się punkt 4 o czasowej niezdolności do służby i jej związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Podniósł, że jako podstawę prawną orzekania Komendant Powiatowy Policji w S wskazał art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 roku o komisjach lekarskich podległych ministrowi do spraw wewnętrznych, z którego wynika. że do komisji lekarskiej kieruje się funkcjonariusza Policji, którego stan zdrowia daje podstawę do przypuszczeń, że stopień jego zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie lub że dalsze pełnienie przez niego służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe.
W przepisie tym nie ma mowy o orzekaniu na temat związku choroby powodującej nieobecność w służbie ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Rejonowa Komisja Lekarska Ministra Spraw Wewnętrznych w O w oparciu o ten przepis i w jego granicach nie miała prawa orzekać o związku choroby z warunkami i właściwościami służby i znalazło to swoje odzwierciedlenie w postaci zapisu "nie dotyczy" w części B tego orzeczenia. Odzwierciedla to również cel badania, który jest precyzyjnie określony na pierwszej stronie orzeczenia, jako ustalenie stanu zdrowia i zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, a także brak w całej treści orzeczenia jakiejkolwiek informacji o tym, że czasowa niezdolności do służby w okresie od "[...]"r. do "[...]"r. pozostaje lub też nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Także w zawiadomieniu o terminie badania wyraźnie stwierdzono się, że badanie zostanie przeprowadzone celem orzeczenia o dalszej przydatności do służby.
Fakt, że zobowiązano skarżącego do przedłożenia dokumentacji medycznej z okres zwolnienia nie dowodzi, że celem badania był związek choroby ze zwolnienia lekarskiego ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, gdyż dokumentacja medyczna została przeze niego dostarczona i była badana pod kątem dalszej przydatności do służby. W przedmiotowej dokumentacji jednostka chorobowa jest nazwana i jest inna niż schorzenia wymienione w orzeczeniu lekarskim. Skarżący wyjaśnił, że nie skorzystał z odwołania, gdyż nie mógł się odwołać od czegoś, co nie było przedmiotem orzeczenia lekarskiego. Wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w przypadku złożenia wniosku o wypłacenie 100% uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego bezpośredni przełożony policjanta zobowiązany jest do skierowania funkcjonariusza do komisji lekarskiej zgodnie z art. 25 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi do spraw wewnętrznych, której celem jest ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O, reprezentowany przez r.pr. J S, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podnieść należy, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi, w tym wysokości uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, określają przepisy rozdziału 9 u.P. Zgodnie z art. 121b ust. 1, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Policjant zachowuje jednak prawo do 100% uposażania, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych m.in. z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby (art. 121b ust. 5 pkt 2 u.P.). Jednakże wyplata 100% uposażenia może nastąpić w takim przypadku, jeżeli ustalenie, że choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby zostanie stwierdzone w drodze orzeczenia przez właściwą komisję lekarską podległą właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych, upoważnioną do tego na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2014r. poz. 1822, dalej jako: ustawa o komisjach lekarskich).
W niniejszej sprawie organ odmówił wypłaty 100% uposażenia za okres przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia "[...]"r. do dnia "[...]"r., powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych w O z dnia "[...]"r. Przy czym Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w S z dnia "[...]"r. należało potraktować jako decyzję administracyjną, gdyż zawiera ono wszystkie niezbędne elementy do przypisania mu takiego charakteru. Jednakże słusznie podnosi skarżący, że orzeczenie Komisji Lekarskiej dotyczyło wyłącznie ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Odnosiło się zatem jedynie do możliwości dalszego pełnienia przez niego służby. Wynika to zarówno z samego orzeczenia Komisji Lekarskiej, jak i ze skierowania wystawionego przez Komendanta Powiatowego Policji w S. Należy bowiem zważyć, że zgodnie z art. 25 ustawy o komisjach lekarskich do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu lub na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie orzeczenia lekarskiego.
Zatem to w skierowaniu określa się cel wydania orzeczenia, a tym samym jego zakres. Skoro zatem w skierowaniu z dnia "[...]"r. określono jako cel orzeczenia ustalenie stanu zdrowia oraz ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, to w orzeczeniu tym nie orzekano o tym, czy choroba w związku z którą skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie poprzedzającym wydanie orzeczenia, pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Potwierdza to zresztą okoliczność, że we wcześniejszym skierowaniu skarżącego z "[...]"r. jako cel orzeczenia określono ustalenie choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i wydane wówczas orzeczenie zawierało jednoznaczne ustalenia komisji w tym zakresie.
Nie można zatem podzielić stanowiska organu, że orzeczenie z dnia "[...]"r. rozstrzygało także o związku choroby skarżącego, z powodu której przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie przed orzeczeniem Komisji o jego niezdolności do służby, ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Przy czym wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich do komisji kieruje się także na wniosek funkcjonariusza ubiegającego się o wydanie orzeczenia lekarskiego, a w toku postępowania skarżący wyraźnie taki wniosek sformułował.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymana nią w mocy decyzję organu I instancji.
- - ---------------------- 2