Uzasadnienie
A. D. pismem z dnia 3 lipca 2003 roku, znak "[...]" została zawiadomiona przez Burmistrza O., że projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenu: obręb D. wieś S. wraz z prognozą skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze, będzie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 28 lipca 2003 roku do 18 sierpnia 2003 roku w siedzibie Urzędu Miejskiego w O. Skarżąca została poinformowana, że jej wniosek dotyczący przekształcenia działki nr 4/39 na budowlaną, złożony do planu został uwzględniony częściowo ze względu na charakter, wielkość, zagospodarowanie tej działki i terenów sąsiednich oraz położenie przedmiotowego terenu na obszarze Parku Krajobrazowego.
Skarżąca złożyła pismo z dnia 22 sierpnia 2003 roku z prośbą o przekształcenia działki nr 4/39 na działkę budowlaną. W uzasadnieniu zwróciła uwagę, że ze względu na wielkość, jak i dogodne usytuowanie działki powinna ona zostać przekształcona na budowlaną. Ponadto domagała się wyjaśnienia co oznacza, że wniosek został uwzględniony częściowo.
Pismem z dnia 29 marca 2004 roku, znak "[...]" Burmistrz O. poinformował skarżącą, że 26 marca 2004 roku odbyła się Sesja Rady Miejskiej w O., na której rozpatrzono ponownie protesty i zarzuty wniesione do projektów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Terenów obrębu D. wieś S., gmina O. Pismo skarżącej zakwalifikowane jako protest zostało uwzględnione częściowo Uchwałą nr "[...]" z dnia 26 marca 2004 roku. W § l przedmiotowej uchwały zaznaczono, że na przedmiotowym terenie dopuszcza się, aby działka była budowlaną pod warunkiem, że jej powierzchnia zostanie powiększona do wielości wymaganej w projekcie planu, a zabudowa będzie miała charakter usług nieuciążliwych z zakresu obsługi ruchu turystycznego. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że protest nie może być uwzględniony w całości ze względu na położenie przedmiotowego terenu na obszarze Parku Krajobrazowego, gdzie zagospodarowanie musi być zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego PK i jego strefy ochronnej, a także ze względu na politykę przestrzenną określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. oraz prawo do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w projekcie planu przysługujące organom sporządzającym plan zgodnie z Ustawą z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.).
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na Uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia 26 marca 2004 roku, nr "[...]". W uzasadnieniu podniosła, że w § l zaskarżonej uchwały dopuszcza się, aby jej działka nr 4/39 była działką budowlaną, gdy jej powierzchnia zostanie powiększona do wielkości wymaganej w projekcie planu. Jednakże nie została poinformowana, jak powinna być wielkość działki, aby mogła być ona działką budowlaną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że procedura sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obrębu D. wieś S., gmina O. została przeprowadzona zgodnie z Ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Złożony protest do projektu planu został rozpatrzony. Natomiast w postępowaniu poprzedzającym podjęcie przez Radę Miejską w O. uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego. Projekt planu został wykonany tak, aby jak największa ilość wniosków została spełniona, ale przy zachowaniu walorów krajobrazowych i turystycznych D. Skarżąca pismem z dnia 3 lipca 2003 roku została poinformowana, że jej wniosek został uwzględniony częściowo, tzn. spełniony w zakresie dopuszczenia zabudowy na przedmiotowej działce, ale przewidywana zabudowa ma mieć charakter inny niż wnioskowany.
Skarżąca złożyła zarzut do projektu planu, który dotyczył nie uwzględnienia w całości wniosku skarżącej w zakresie funkcji terenu i cech zabudowy na jej działce. Zarzut nie mógł być przyjęty przez Burmistrza, gdyż działka znajduje się w środku terenu o innym przeznaczeniu i jego przyjęcie spowodowałoby znaczne utrudnienie w racjonalnym wykorzystaniu działek sąsiednich oraz dysharmonię przestrzenną. Rada Miejska po przeanalizowaniu sytuacji przychyliła się do stanowiska Burmistrza i również odrzuciła zarzut. Takie rozstrzygnięcie nie wywołało zmian w projekcie planu, dlatego nie było konieczności oddzielnego informowania skarżącej o sposobie zagospodarowania jej działki w projekcie planu.
Z projektem skarżąca zapoznała, się w trakcie jego wyłożenia do publicznego wglądu. Dlatego, zdaniem organu, można było uznać, że skarżącej są znane proponowane przeznaczenie działki w planie i wymagane parametry działek, na których można lokalizować zabudowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna choć z innych przyczyn niż podane w skardze.
Na początku należy zauważyć, że Rada Miejska w O. błędnie zakwalifikowała zarzut skarżącej jako protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 24 ust. l Ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w chwili prowadzenia przedmiotowego postępowania planistycznego, zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Należy podkreślić, że skarżąca jako właścicielka działki położonej na obszarze objętym planem, miała interes prawny w przedmiotowej sprawie.
Zakwalifikowanie pisma jako zarzut powoduje skutki określone w art. 24 ust. 3 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, czyli o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale powinna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (wyrok NSA z 3 listopada 1999, IV SA 1638/98, nie publ.).
W rozpoznawanej sprawie pismo skarżącej zakwalifikowane zostało jako protest w wyniku którego wydana została zaskarżona uchwała. Uchwała ta zawiera błędne określenie podstawy jej wydania a mianowicie powołuje się na art. 23 i 24 ustawy o planowaniu przestrzennym, co oznacza, że organ z jednej strony zakwalifikował pismo skarżącej jako protest, z drugiej powołał przepisy odnoszące się do protestu i do zarzutów. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia wymogów określonych w art. 24 ust. 3 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina nie wskazała jakimi przesłankami kierowała się przy uwzględnieniu częściowo zarzutu skarżącej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ bliżej wyjaśnił, dlaczego zarzut został uwzględniony częściowo (przyznając, że pismo skarżącej jest zarzutem do planu) i podał dokładniej wymogi, jakim musi odpowiadać działka, aby mogła być zabudowana. Tymczasem takie ustalenia powinny być zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 147 par. l w zw. z art. 145 par. l pkt 2 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.