Uzasadnienie
Decyzją z 22 stycznia 2004r. Nr "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u B. R. W uzasadnieniu organ I instancji przytoczył przebieg pracy zawodowej strony. Podkreślono, że po zgromadzeniu materiału dowodowego B. R. został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranej dokumentacji oraz zgłoszenia zastrzeżeń. Z uprawnienia tego jednak nie skorzystał, nie składając innych dokumentów z zakresu diagnostyki i leczenia. Zgodnie z § 9 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) przy stwierdzeniu choroby zawodowej uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Poradnia Chorób Zawodowych przy Wojewódzkim Zespole Medycyny Przemysłowej w O. na podstawie informacji o zagrożeniu zawodowym w środowisku pracy oraz dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia wydała 14 maja 2003r. orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Podobnie jednostka orzecznicza II stopnia tj. Klinika Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w L. w oparciu o przeprowadzone badania orzeczeniem z 16 grudnia 2003 r. orzekła o braku przesłanek do rozpoznania choroby zawodowej. Organ I instancji na podstawie przytoczonych orzeczeń oraz opracowanej karty oceny narażenia zawodowego nie stwierdził związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem a wykonywaną przez stronę pracą.
Od decyzji tej odwołanie złożył B. R. W odwołaniu zarzucił, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem braku związku przyczynowego, pomiędzy wykonywaną pracą, a rozpoznanymi u niego schorzeniami. Odwołujący wskazał, iż nie jest prawdą, że nie przedłożył on dokumentów medycznych związanych z leczeniem schorzeń narządu głosu, gdyż w trakcie zapoznawania się z aktami sprawy w dniu 9 stycznia 2004r., miał ze sobą "komplet dokumentów stwierdzających cały tok leczenia od października 1995r."
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z l marca 2004r. Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Argumentowano, iż w czasie pracy zawodowej odwołujący badany był przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Orzeczeniem z 14 maja 2003r. rozpoznano u niego przewlekłe zapalenie krtani, a orzeczeniem z 16 grudnia 2003r. stwierdzono przewlekły prosty nieżyt krtani oraz niewydolność głośni. W obu przypadkach ustalono jednak, iż rozpoznane schorzenia nie mogą być sklasyfikowane jako choroba zawodowa. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, aby uznać określone schorzenie za chorobę zawodową muszą być spełnione jednocześnie dwa warunki, mianowicie choroba musi być wyszczególniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia oraz musi zaistnieć ścisły związek przyczynowy pomiędzy chorobą, a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Schorzenia rozpoznane u B. R. nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych, a więc nie można ich uznać za zawodowe.
Od decyzji tej odwołanie do sądu administracyjnego wniósł B. R., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zwrócił się także z prośbą o interpretację określenia "niewydolność głośni", które to schorzenie stwierdził u niego Instytut Medycyny Pracy w L. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Skarga jest zasadna. W sprawie niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w toku kontroli legalności aktów podjętych w postępowaniu administracyjnym naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Z dniem 3 września 2002r. postępowanie w sprawie zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych uregulowane zostało rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Rozporządzenie to uchyliło rozporządzenie z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), które regulowało powyższą materię do 3 września 2002r. W § 10 rozporządzenia z 30 lipca 2002r. znajduje się przepis przejściowy, zgodnie z którym postępowania w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, prowadzone są na podstawie dotychczasowych przepisów. Tak więc niniejsze postępowanie może być prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia z 18 listopada 1983r. tylko w przypadku, gdy zostało ono wszczęte przed dniem 3 września 2002r.
Tymczasem w aktach administracyjnych brak jest dowodów na to, że postępowanie zostało rozpoczęte przed tą datą. Pierwszy z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych widnieje z datą 23 września 2003r., z akt tych nie wynika kiedy postępowanie zostało wszczęte. Nie można więc ustalić jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie do rozpoznania choroby zawodowej zgłoszonej przez skarżącego.
Podkreślić należy także, iż, na co wskazują akta administracyjne, organy administracji nie przeprowadziły w sprawie postępowania dowodowego mającego na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W szczególności brak jest jakichkolwiek informacji, czy organy dążyły do zebrania wszelkiej dokumentacji medycznej znajdującej się w posiadaniu skarżącego. Konieczność zebrania takiej dokumentacji zachodzi w sprawie o ustalenie choroby zawodowej, bowiem jednostki orzecznicze wydają orzeczenia lekarskie o rozpoznaniu lub braku rozpoznania choroby zawodowej m. in. na podstawie dokumentacji medycznej pracownika. To na organie ciąży obowiązek poinformowania pracownika o konieczności złożenia do akt dokumentacji medycznej. Tymczasem jak twierdzi skarżący, w trakcie badań wykonanych w Instytucie Medycyny Pracy w L., lekarze takiej dokumentacji nie posiadali, w aktach sprawy zaś brak jest dokumentacji medycznej, którą złożył w organie.
Należy również wskazać, że w aktach administracyjnych znajduje się karta oceny narażenia zawodowego w związku z rozpoznaniem choroby zawodowej, z której wynika, że została ona sporządzona 9 stycznia 2004r. Orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w L. wydane zostało 16 grudnia 2003r. Jednakże wydając takie orzeczenie lekarz jednostki orzeczniczej winien był wziąć pod uwagę także ocenę narażenia zawodowego pracownika, która w niniejszej sprawie została sporządzona już po wydaniu orzeczenia, a więc nie była uwzględniona przy wydaniu orzeczenia. Wymogów przewidzianych dla karty oceny narażenia zawodowego nie spełnia natomiast pismo z 23 września 2002r. Dyrektora Zespołu Szkół skierowane do Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Pracy w O., gdyż nie zostało ono sporządzone w formie określonej przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z l sierpnia 2002r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121).
Powyższe uchybienia wskazują, iż w toku postępowania organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wskutek czego nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Wydane decyzje naruszają więc art. 7 i 77 kpa.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji winien ustalić przede wszystkim w sposób nie budzący wątpliwości, kiedy zostało wszczęte postępowanie i przepisy którego z rozporządzeń będą miały zastosowanie w sprawie. Następnie organ ma obowiązek zebrać dokumentację niezbędną do ustalenia stanu zdrowia skarżącego i warunków wykonywanej pracy oraz skierować go do właściwej jednostki orzeczniczej, celem wydania przez nią orzeczenia.
W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku oraz z mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.