Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 10 marca 2017 r., zawartym w skardze do tut. Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 8 lutego 2017 r. w sprawie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, "[...]" zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w stosunku do niego właściwy organ może złożyć wniosek o ściganie go za przestępstwo określone w art. 209 § 1 k.k., a także w przypadku ustalenia, że posiada on uprawnienie do kierowania pojazdami, może skierować wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy. Tym samym, w ocenie skarżącego, zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA).
Należy ponadto podkreślić, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do konkretnego wnioskodawcy. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących sytuację strony. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09; 1 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1312/08; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, CBOSA).
Stąd też nie spełnia takich wymagań wniosek, którego uzasadnienie ogranicza się do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a, bez odwołania się do okoliczności faktycznych danej sprawy i sytuacji konkretnego wnioskodawcy.
Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, że przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez niego decyzji zostały spełnione.
Nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych samo powołanie się na treść art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2017, poz. 489), na podstawie którego organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 kodeksu karnego (pkt 1), a po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego (pkt 2).
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący wyłącznie powołał się na treść wskazanego art. 5 ust. 3b lecz w żaden sposób nie odniósł jego treści do swojej sytuacji faktycznej. Skarżący nie wykazał nawet, że posiada prawo jazdy. Nie wykazał również, w jaki sposób brak prawa jazdy będzie skutkować "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a tylko takie przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Utrata prawa jazdy może tylko w szczególnych okolicznościach wiązać się z niebezpieczeństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mogłoby to ewentualnie mieć miejsce, np. w przypadku gdyby odebranie prawa jazdy w konkretnych okolicznościach miało spowodować bezpośrednio utratę posiadanego stanowiska pracy, uniemożliwiało całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej, czy utrudniło leczenie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi.
Skarżący nie wykazał również, w jaki sposób fakt złożenia przez organ właściwy dłużnika wniosku o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego może powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy zauważyć, że złożenie wskazanego wniosku powoduje, zgodnie z art. 209 § 3 Kodeksu karnego, że ściganie odbywa się z urzędu. Jednak o tym, czy spełnione zostały znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 Kodeksu karnego decyduje sąd powszechny, zaś wydanie decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie jest równoznaczne z wypełnieniem znamion przestępstwa z art. 209 § 1 Kodeksu karnego.
Z tego względu, nie można art. 5 ust. 3b pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów interpretować w ten sposób, że sam fakt złożenia przez organ właściwy dłużnika wniosku o ściganie z urzędu za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego powoduje, że spełniona została przesłanka z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniająca wstrzymanie wykonanie decyzji. Rozwiązanie zawarte w art. 5 ust. 3b pkt 1 nie stanowi bowiem samodzielnej ustawowej przesłanki, która automatycznie uzasadniałaby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wobec tego, powołując się we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na rozwiązanie zawarte w art. 5 ust. 3b pkt 1 należy odnieść je do konkretnych okoliczności dotyczących wnioskodawcy, celem wykazania, że została spełniona przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a, bo tylko wówczas możliwe jest uwzględnienie wniosku.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż okoliczności niniejszej sprawy nie stanowią wystarczającej podstawy do uzyskania przez skarżącego ochrony tymczasowej, o czym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.