Uzasadnienie
Decyzją Nr "[...]" z dnia 4 sierpnia 2003r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 4 ust. l pkt l lit b oraz art. 22 ust. l ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2002r. Nr 42, poz. 371, ze zm.) odmówił przyznania C. C. uprawnień kombatanckich.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 16 grudnia 2003r. Nr "[...]" wydaną w trybie art. 127 § 3 i art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania C. C., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 4 sierpnia 2003r. W motywach decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że represje okresu wojny w postaci postrzelenia przez Niemca, współpracy z partyzantami i uwięzienia w obozie karnym w O. nie mogą być uznane za uprawniające do uzyskania uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 4 ust. l pkt l lit. b oraz art. l ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. C. wskazał, że czuje się nie tylko osobą deportowaną do pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy ale także za osobę represjonowaną. Po raz kolejny w sposób bardzo obszerny przedstawił swoje doświadczenia z okresu wojny tj. współpracę z partyzanami, pobyt w obozie karnym oraz deportację do pracy przymusowej. Podał, że podczas pobytu na robotach został postrzelony w podudzie przez pilnującego Niemca. Wyjaśnił, że nie ubiegał się o przyznanie uprawnień kombatanckich, gdyż trudno takie uprawnienia przyznać 12 - letniemu chłopcu, którym wówczas był lecz chodziło mu o przyznanie statusu osoby represjonowanej, a w sytuacji braku takiej możliwości o potwierdzenie jego pobytu w obozie karnym w O. w okresie od listopada 1941 r. do marca 1942r.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób represjonowanych wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2004r. sygn. akt "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił uznać się niewłaściwym w sprawie skargi wniesionej przez C. C. i sprawę przekazać według właściwości do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Olsztynie.
W dniu 9 listopada 2004r. na rozprawie skarżący C. C. oświadczył, iż cofa złożoną skargę. Wyjaśnił, że nieporozumieniem było prowadzenie przez organ postępowania w kierunku uzyskania przez niego uprawnień kombatanckich. Został źle poinformowany przez innych kombatantów. Wyjaśnił, że chodzi mu o uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego jego pobyt w obozie i działanie w partyzantce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący skutecznie cofnął skargę. Wyjaśnił, że postępowanie w sprawie uzyskania przez niego uprawnień było nieporozumieniem, gdyż nie chodziło mu o uzyskanie takich uprawnień lecz o uzyskanie zaświadczenia potwierdzającego pobyt w obozie. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził zatem, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § l pkt l powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Z uwagi na fakt cofnięcia skargi dopiero na rozprawie przed Sądem nie orzeczono o zwrocie wpisu stosownie do art. 232 § I pkt l i 2 tej ustawy.