Uzasadnienie
B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W skardze na powyższą decyzję zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika i zwolnienie od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r. odmówił przyznania B. P. prawa pomocy wskazując, że nieprzedłożenie przez skarżącego wszystkich informacji uniemożliwia ocenę jego rzeczywistych zdolności płatniczych.
Kwestionując rozstrzygnięcia referendarza skarżący, przedkładając dokumenty dotyczące jego sytuacji finansowej, ponownie zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do § 2 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zdaniem Sądu, który przeanalizował złożone przez skarżącego materiały dokumentujące jego sytuację finansową (formularz PPF, wyciągi, faktury, rachunki, oświadczenie) należy uznać, że przedstawione przez skarżącego okoliczności, dotyczące jego sytuacji socjalno-bytowej, pozwoliły stwierdzić, iż złożony przez niego wniosek zasługiwał na uwzględnienie. W świetle zasad doświadczenia życiowego jest oczywiste, że wnioskodawca, który większa część wynagrodzenia wydatkuje na opłaty bieżące (jedzenie, opłata wynajmowanego mieszkania, rachunki) nie będzie w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, w której dysponuje dochodem pozwalającym jedynie na zaspokojenie elementarnych potrzeb życiowych. Uwzględniając powyższe okoliczności, uznać należy, że strona nie miała możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, czy też wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania. W tych okolicznościach odmowa przyznania prawa pomocy powodowałaby ograniczenia w realizacji prawa do sądu ponad funkcje ustawowo przypisane kosztom postępowania.
W tej sytuacji należało przyjąć, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnosiła strona.
Z tych też względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.