Uzasadnienie
I.B. i K.B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na na uchwałę nr LXVII/837/06 Rady Miasta Olsztyn z dnia 6 września 2006 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]".
Sędzia WSA Katarzyna Matczak złożyła wniosek o wyłączenie jej od rozpoznawania sprawy z powyższej skargi, wskazując, że skarżąca I.B. jest jej ajentem ubezpieczeniowym i od kilkunastu lat jako przedstawiciel "[...]" ubezpiecza nieruchomości i ruchomości stanowiące jej własność, natomiast mąż sędzi Katarzyny Matczak wykonując zawód radcy prawnego udziela I.B porad prawnych. Okoliczności te mogłaby wywoływać ze strony innych osób i stron postępowania wątpliwości co do bezstronności sędziego w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Instytucja wyłączenia sędziego stanowi istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt I OZ 930/12).
Stosownie do art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Sędzia złożyła wniosek o wyłączenie jej od rozpoznawania sprawy o sygn. II SA/Ol 3/11 z uwagi na osobistą znajomość ze skarżącą. Wskazana okoliczność może wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w niniejszej sprawie, zaistniała zatem przesłanka z art. 19 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.