Uzasadnienie
W dniu 2 grudnia 2011r. Wojewoda zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchwałę Rady Miasta Działdowo z dnia 2 sierpnia 2011r., nr VIII/82/11 w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, wnosząc o stwierdzenie nieważności wyszczególnionych przepisów.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Działdowo, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wyjaśniono, że po przeanalizowaniu treści skargi oraz uwzględnieniu przewidywanych zmian ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Rada Miasta Działdowo postanowiła podjąć uchwałę o uchyleniu skarżonego aktu w całości. Pełnomocnik podkreślił, że zaskarżona uchwała nie zaczęła obowiązywać z uwagi na brak publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Udokumentowano, że uchwała nr XIII/126/11 uchylająca zaskarżony akt została podjęta w dniu 29 grudnia 2011r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego. wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go.
Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie organ podzielając m.in. zasadność skargi uchylił całą zaskarżoną uchwałę. Tym samym dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżony akt został wyeliminowane z obrotu prawnego. Uwzględniając, że kwestionowana uchwała nie została ogłoszona w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym, a co za tym idzie – nie weszła w życie, to uznać należy, że możliwe było wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego w sposób, jaki uczyniła to Rada Gminy. W takim stanie rzeczy nie zachodziła bowiem potrzeba stwierdzenia jego nieważności
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.