Uzasadnienie
II SA/01 300/04
Postanowieniem z dnia l marca 2004r. Wojewoda wznowił postępowanie w sprawie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego K. K. zakończonej decyzją ostateczną Wojewody Nr "[...]" z dnia 10 września 2001 r.
Decyzją z dnia 2 marca 2004r. Wojewoda odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 10 września 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z dnia 21 czerwca 2001 r. o odmowie przyznania K. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 30 stycznia 2004r. K. K. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jej sprawy dołączając nie okazywane wcześniej zeznania świadków na okoliczność zatrudnienia w Kombinacie Rolnym w G. - Zakładzie Rolnym w R. Wskazano, iż w toku postępowania wznowieniowego organ zapoznał się z zeznaniami zawnioskowanych świadków, lecz oceniając materiał dowody uznał iż podawany przez K. K. okres pracy nie został udowodniony. Wskazano, iż z przedmiotowym zakładem pracy związana była większa część życia zawodowego strony, a mimo to w świadectwie pracy wystawionym przez zakład wykazano jej pracę w charakterze pracownika stałego jedynie w okresie od l stycznia 1971 r. do 31 stycznia 1993r.
Podano, iż gdyby zatrudnienie miało początek wcześniej pracodawca z pewnością podałby właściwą datę, zwłaszcza iż w chwili wystawiania świadectwa pracy dysponował aktualną wiedzą dotyczącą okresu zatrudnienia. Ponadto wskazano na fakt, iż strona nie występowała o sprostowanie tego świadectwa. Podniesiono także, iż świadkowie podają różne daty początkowe spornego okresu, dostosowując swoje zeznania do dat podawanych przez stronę, co czyni ich zeznania niewiarygodnymi. Jednocześnie w decyzji tej pouczono stronę, iż jest ona ostateczna i przysługuje jej jedynie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Na tę decyzję skargę wniosła K. K., kwestionując zasadność rozstrzygnięcia. Wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy i przesłuchanie świadków, którzy potwierdzą wskazywany przez nią okres zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Podnieść należy, iż zgodnie z art. 52 § l ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji wcześniejszego postępowania zwykłego, lecz jest samodzielnym postępowaniem toczącym się w trybie nadzwyczajnym. Zatem decyzja wydana na podstawie art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego jest decyzją wydaną w pierwszej instancji i służy od niej odwołanie na zasadach ogólnych. Przy czym zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwość organu odwoławczego w postępowaniu wznowieniowym ustala się według przepisów określających właściwość organu, który wydał decyzję w podlegającym wznowieniu postępowaniu. W dacie wydania decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie, tj. w dniu 10 września 2001 r. organem odwoławczym od decyzji wydawanych przez wojewodę w pierwszej instancji był Prezes Krajowego Urzędu Pracy.
Na mocy ustawy z dnia l marca 2002r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 25 poz. 253 ze zm.) jego kompetencje przejął minister właściwy do spraw pracy, którym obecnie jest Minister Gospodarki i Pracy.
Zatem od wydanej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody skarżącej służy prawo wniesienia odwołania do Ministra Gospodarki i Pracy. Natomiast wniesienie skargi do Sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia w trybie postępowania administracyjnego musi skutkować jej odrzuceniem.
Wskazać jednak należy, iż w zaskarżonej decyzji zamieszczono błędne pouczenie o środku zaskarżenia. Zgodnie z art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego błąd organu nie może szkodzić stronie. W związku z tym skarżąca może w terminie 7 dni od powzięcia wiadomości o przyczynie odrzucenia skargi przez Sąd (tj. od daty otrzymania niniejszego postanowienia) wnieść odwołanie do Ministra Gospodarki i Pracy za pośrednictwem Wojewody wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.