Uzasadnienie
Uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej w M. z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Rada powołując się na przepis art. 24f ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego A. G. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 13 kwietnia 2004 r. podjętym w trybie art. 94 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w M. ze względu na jej niezgodność z przepisem art. 24 f ust. l ustawy o samorządzie gminnym.
Gmina M. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze zarzucając naruszenie przez błędną wykładnię art. 24 f ust. l ustawy o samorządzie gminnym, zażądała uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Twierdziła, że radny A. G. prowadzi działalność gospodarczą wspólnie z żoną w lokalu, którego najemcą jest żona radnego. Spełniona jest zatem przesłanka prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej wspólnie z innymi osobami.
Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi bądź jej oddalenie. W ocenie Wojewody skarga została wniesiona przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w M., który jest osobą nieuprawnioną do podejmowania tego typu czynności. Ponadto zdaniem Wojewody radny A. G. nie prowadzi działalności gospodarczej wspólnie z żoną, która może i to robi, prowadzić działalność gospodarczą w lokalu wynajmowanym od Gminy M. Ponadto radny ten nie jest ani pełnomocnikiem ani przedstawicielem działalności prowadzonej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jak wynika z jej treści została wniesiona przez Gminę M. podpisał ją Przewodniczący Rady Miejskiej A. A. Podstawą wniesienia skargi jest uchwała Rady Miejskiej w M. nr "[...]" z dnia 30 kwietnia 2004 r. Uchwała ta nie upoważnia Przewodniczącego Rady Miejskiej w M. A. A. do reprezentowania Rady bądź Gminy przed sądem. Sąd wezwał A. A. do wykazania, że może reprezentować skarżącą przed sądem. W wyznaczonym mu terminie podał w piśmie z 28 sierpnia 2004 r., że skarga została wniesiona w trybie art. 92a ustawy o samorządzie gminnym przez organ gminy - Radę Miejską w M., w imieniu której oświadczenia woli składa jej przewodniczący.
Zdaniem Sądu Przewodniczący Rady Miejskiej A. A. nie wykazał, że może reprezentować gminę lub Radę Miejską w M. - organ Gminy przed Sadem w przedmiotowej sprawie. Skarga ta została wniesiona zatem przez osobę nieuprawnioną. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, póz. 1591 ze zm.) zadaniem przewodniczącego rady gminy jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Żaden przepis ustawy nie upoważnia Przewodniczącego Rady Gminy (tu miasta) do reprezentowania Rady bądź Gminy na zewnątrz. W myśl art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zrządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy uprawnienie nadzorcze. Rada Miejska podjęła taką uchwałę 30 kwietnia 2004 r. Wykonanie uchwały z uwagi na brak rozstrzygnięcia w tejże co do tego, kto ma ją wykonać, należy w myśl art. 30 ust. l ustawy o samorządzie gminnym do wójta (burmistrza), który jest także w myśl art. 31 ustawy upoważniony do reprezentowania gminy na zewnątrz.
W tym stanie rzeczy Przewodniczący Rady Miejskiej w M. nie ma legitymacji do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie, bowiem ustawa o samorządzie gminnym nie daje upoważnienia Przewodniczącemu Rady Gminnej do reprezentowania Rady bądź Gminy w sprawie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze złożonej na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. A skoro Przewodniczący Rady Miejskiej wezwany do wykazania podstawy swojej reprezentacji, braku tego w wyznaczonym terminie nie uzupełnił, bo wbrew jego stanowisku nie może składać oświadczeń w imieniu Rady Miejskiej - organu gminy - skargę na podstawie art. 58 § l pkt. l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd odrzucił.