Uzasadnienie
Kierownik Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P, wyznaczony do załatwienia sprawy w trybie art. 26 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), decyzją z dnia 9 lipca 2009r. odmówił J.W. przyznania zasiłku celowego na zakup żywności.
W odwołaniu od tej decyzji J.W. wniósł o jej uchylenie. Odwołujący się zarzucał organowi I instancji, że uzasadnienie decyzji zawiera nieprawdziwe informacje, dotyczące stanu majątkowego strony, a nadto, iż decyzja została wydana na skutek przestępstwa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 października 2009r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została doręczona odwołującemu się w dniu 9 listopada 2009r.
Na decyzję tę J.W. w dniu 8 grudnia 2009r. sporządził skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, którą złożył w Urzędzie Miejskim w S. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009r. przedmiotową skargę Burmistrz S. przekazał według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O. Postanowienie to wraz ze skargą zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 10 grudnia 2009r. i wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 11 grudnia 2009r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 i 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia organu II instancji, za pośrednictwem tego organu. Skarżący został o tym prawidłowo pouczony w doręczonej mu decyzji. Wbrew powyższemu wymogowi strona skarżąca złożyła skargę w Urzędzie Miejskim w S., przy pomocy którego działa organ niewłaściwy, w dniu 8 grudnia 2009r., to jest w przeddzień upływu terminu do wniesienia skargi, który przypadał na 9 grudnia 2009r. Ostatniego dnia terminu, przewidzianego do wniesienia skargi Burmistrz S. wydał postanowienie o przekazaniu skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., jako organu właściwego. Postanowienie to wraz ze skargą nadano w urzędzie pocztowym dnia następnego to jest 10 grudnia 2009r.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, w myśl którego, w przypadku wniesienia skargi do organu niewłaściwego, bądź bezpośrednio do sądu, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez organ (sąd) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (niepublikowane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 30 stycznia 2008r. sygn. akt I FSK 1724/06, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 października 2004r. sygn. akt IV SA/Gl 647/04 ONSA i WSA 2005, nr 6, poz. 116).
W rozpoznawanej sprawie zatem za dzień wniesienia skargi należało przyjąć 10 grudnia 2009r., tzn. dzień jej nadania przez Burmistrza S. na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Skarga w rozpoznawanej sprawie wniesiona więc została z uchybieniem 30-dniowego terminu, ponieważ ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 grudnia 2009r. Z mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkuje to jej odrzuceniem.
Za datę wniesienia skargi nie można przyjąć ani daty wniesienia do organu niewłaściwego, ani daty wydania postanowienia o przekazaniu skargi, ponieważ w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 65 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dotyczą one bowiem postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie już zostało zakończone, wydaniem decyzji przez organ II instancji. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi natomiast zawierają własne, kompleksowe regulacje, dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego, w tym trybu i terminu do wniesienia skargi i nie odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Należy zważyć, iż w kwestii terminów ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków podmiotowych, czy też przedmiotowych. Oznacza to, że bez względu na przedmiot sprawy, podmiot wnoszący skargę musi zachować termin przewidziany do jej wniesienia. Jeśli miejsce zamieszkania strony nie znajduje się w tej samej miejscowości, co siedziba organu odwoławczego, to rzeczą skarżącego jest zadbać o takie doręczenie skargi i w takim terminie, aby mógł zostać zachowany wymóg, przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58§ 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu