Uzasadnienie
Wnioskiem z 10 stycznia 2017 r. S.C. zwrócił się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, w zakresie opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego żądania. W uzasadnieniu stwierdził, iż jest 89-letnim emerytem-inwalidą i poza emeryturą nie posiada obecnie żadnych innych środków utrzymania. Wskazał, iż w zeszłym roku uiścił koszty sądowe, po tym jak jego wniosek o zwolnienie od nich nie został uwzględniony. Uiszczenie po raz kolejny 100 zł stanowi dla niego znaczne obciążenie przy emeryturze wynoszącej niewiele ponad 1300 zł. Nie posiada obecnie żadnego majątku, z którego mógłby ponieść opłatę. Według oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe, pobiera emeryturę w wysokości 1388 zł, a jego majątkiem jest jedynie elektryczny wózek inwalidzki. Miesięczne wydatki na czynsz wynoszą 205 zł, prąd i wodę - 175, lekarstwa i rehabilitację - 700 zł, wyżywienie - 300 zł, ubranie - 8 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; w skrócie p.p.s.a.), zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści tego przepisu wynika, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy to na stronie spoczywa ciężar wykazania, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej jego otrzymanie. Powinna ona zatem przekonać rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, że nie posiada wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe.
Rozpoznawany obecnie wniosek jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym w niniejszej sprawie. Postanowieniem z 26 września 2016 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie z 2 sierpnia 2016 r., którym Referendarz sądowy odmówił skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych z powodu niepodania przez niego w odpowiedzi na wezwanie wystosowane w trybie art. 255 p.p.s.a. danych i dokumentów odnoszących się do sytuacji majątkowej małżonki.
Objaśnienie w tych postanowieniach znaczenia informacji we wskazanym zakresie dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy usprawiedliwia zaniechanie ponownego wzywania skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego przy rozpatrywaniu obecnego jego wniosku i stwierdzenie, że nie wykazał on, iż spełniona została przesłanka uzasadniająca jego uwzględnienie.
W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że od czasu podjęcia wcześniejszego rozstrzygnięcia nastąpiła zmiana okoliczności sprawy uzasadniająca przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.