Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł B.K. zwróciła się o częściowe zwolnienie jej od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu podała, iż: "Jest(-) osobą bezrobotną od kilku lat, pracowała(-) dorywczo a od 1 grudnia 2010 roku jest(-) bezrobotna bez prawa do zasiłku. Złożyła(-) ten pozew do Sądu Administracyjnego w Olsztynie w związku z czym (jej) mąż otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę u tego pracodawcy w dniu 13.05.2011 roku i obecnie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Oszczędności które posiada(ją) wraz z mężem ch(cą) przekazać na spłatę tego domu dla współwłaścicieli. (Ich) rodzina utrzymuje się z zasiłku męża dla bezrobotnych."
Z zawartego we wniosku oświadczenia wynika, iż skarżąca gospodaruje wspólnie z mężem i dwojgiem dzieci (16 i 18 l.); miesięczny dochód rodziny z tytułu zasiłku dla bezrobotnych wynosi 890,60 zł brutto, a jej majątek stanowi współwłasność budynku mieszkalnego o powierzchni 116 m2 oraz lokata na kwotę 17500 zł. Prócz tego mąż skarżącej posiada lokatę w wysokości 17000 zł.
Postulat strony nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 245 § 3 i 4 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: p.p.s.a.), zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych bądź poszczególnych ich składników (opłat sądowych, wydatków) lub ich części, czyli przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Możliwość poczynienia na rzecz strony wyjątku od zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania sądowego (art. 199 p.p.s.a.) zależy więc od tego, czy przekona ona sąd, iż uiszczenie całości lub części kosztów sądowych spowoduje zachwianie jej sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Dlatego też instytucję prawa pomocy stosuje się jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, a mianowicie wtedy, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania przedmiotowych kosztów.
Sytuacja tego rodzaju nie zachodzi w niniejszej sprawie, skoro rodzina skarżącej posiada 34500 zł oszczędności i chce je przeznaczyć na uzyskanie pełnej własności budynku mieszkalnego. Nie jest to wydatek konieczny i dlatego jego ciężar nie może zostać w jakimkolwiek zakresie przerzucony na Skarb Państwa, czyli resztę społeczeństwa.
Wobec tego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.