Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 361/15

Uzasadnienie

Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. A. P. wniósł skargę na Burmistrza A. W skardze zażądał odwołania przetargu nieograniczonego na sprzedaż działki nr "[...]", obręb A oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że w czerwcu 2012 r. kupił w drodze przetargu, wraz z pozostałymi współwłaścicielami od Gminy A, działki nr: "[...]", obręb A. Teren nieruchomości skarżącego wraz z działką przyległą "[...]" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem A - zabudowa mieszkalno-pensjonatowa przy czym na nieruchomości skarżącego można budować budynek pensjonatowy natomiast teren działki "[...]" powinien zapewniać dojazd do tego budynku z drogi oznaczony symbolem B. Działka "[...]" powinna być zagospodarowana do obsługi pensjonatu, możliwe jest utworzenie na tym terenie miejsc parkingowych, niedużego boiska sportowego, placu zabaw lub terenu zielonego. Przed przetargiem w roku 2012 skarżący zwracał uwagę urzędnikom gminy i sołtysowi wsi A, że działki "[...]" powinny być sprzedane w całości razem. Został poinformowany, że teren działki "[...]" gmina zamierza sama zagospodarować zgodnie z panem zagospodarowania i ma być to teren ogólno-dostępny (w momencie zakupu nieruchomości przez skarżącego jak i obecnie ten teren jest ogólnodostępnym nieużytkiem). Takie rozwiązanie nie kolidowało z planowaną inwestycją pensjonatu i skarżący nie wnosił zastrzeżeń.

Na początku 2013 r., przy wstępnych pracach projektowych dotyczących planowanej przez skarżącego inwestycji, okazało się, że w planie zagospodarowania planowane dla tego terenu działki powinny mieć minimum 2500 m kw., a nieruchomość skarżącego ma tylko 2400 m kw., czyli trochę za mała, aby bez żadnych wątpliwości budować pensjonat. Co więcej, ponieważ skarżący wiedział, że gmina ma kłopoty finansowe i skarżący nie może liczyć na to, że gmina szybko zagospodaruje teren działki "[...]", skarżący stwierdził, że nie będzie domagał się od gminy realizacji obietnicy zagospodarowywała tego terenu, natomiast zaproponuję odkupienie tego terenu i zagospodarowanie go we własnym zakresie. Pismem z dnia 25.01.2013 skarżący zwrócił się do Burmistrza A o sprzedaż działki "[...]", ażeby skarżący mógł zagospodarować swoją nieruchomość łącznie z działką "[...]" zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania.

Wobec faktu, że nieruchomość skarżącego wraz z działką nr "[...]" tworzą w planie jedną całość oznaczoną symbolem A, przy czym na nieruchomości skarżącego można postawić budynek pensjonatowy, a teren działki "[...]" ma służyć do obsługi tego budynku skarżący był pewny, że sprzedaż nastąpi zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Niestety Gmina A ogłosiła przetarg nieograniczony.

Skarżący argumentował dalej, że przez prawie dwa lata przekonywał ówczesne władze gminy, że działka "[...]" powinna być zagospodarowania razem z jego nieruchomością i, że wystawianie jej w przetargu, jako samodzielnej nieruchomości, łamie wiele przepisów prawa i jest nieuczciwe zarówno wobec ewentualnych nabywców działki "[...]", jak i właścicieli przyległych działek "[...]", blokując w ich przypadku realizację inwestycji w postaci pensjonatu. W rezultacie ówczesne władze Gminy A odstąpiły od sprzedaży w/w działki informując skarżącego o tym pismem z dnia 22.08.2014.

Skarżący wskazał, że obecne władze Gminy A na jego prośbę o sprzedaż w/w działki w drodze bezprzetargowej odpowiedziały ogłoszeniem przetargu nieograniczonego na tę działkę łamiąc poniżej wymienione przepisy prawa.

Zdaniem skarżącego przetarg narusza:

art. 6 k.p.a. ("Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa") oraz art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu przestrzennym ("Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego");

Sprzedaż w trybie przetargowym działki "[...]" narusza interes prawny właścicieli nieruchomości, którą tworzą działki "[...]", w przypadku których nabycie działki w drodze bezprzetargowej może poprawić warunki zagospodarowania należącej do nich przyległej nieruchomości (art. 37 ust. 2 pkt.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Co więcej, jedynie łączne zagospodarowanie działek "[...]" umożliwia zagospodarowanie działek "[...]" zgodnie z przeznaczeniem, ze względu na wymagania miejscowego planu zagospodarowania co do minimalnej wielkości działki.

W ogłoszonym przez Gminę A przetargu w biuletynie informacji publicznej (strona internetowa: "[...]") brakuje informacji o tym, jak ma być zagospodarowana przeznaczona do sprzedaży działka. Zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami, przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania powinny być podane w wykazie nieruchomości do sprzedaży, a następnie w ogłoszeniu o przetargu.

Mając powyższe na uwadze skarżący podniósł następujące zarzuty w stosunku do władz Gminy A.

1. - próba wyłudzenia;
2. - podawanie nie pełnych i nieprawdziwych informacji w celu wyłudzenia;
3. - działanie na szkodę właścicieli wcześniej sprzedanej nieruchomości, tworzonej przez działki "[...]";
4. - działanie wbrew interesom lokalnej społeczności poprzez blokowanie inwestycji mogącej dostarczyć miejsca pracy;
5. - łamanie następujących przepisów prawnych:
6. - art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu przestrzennym,
7. - art. 6, 7, 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego,
8. - sprzedaż działki nr "[...]" w drodze przetargu narusza interes prawny właścicieli działek "[...]" wynikający z art. 37 ust. 2 pkt. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz A, wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania spraw związanych ze skargami, o jakich mowa w dziale VIII k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

A. P. wniósł skargę na działalność Burmistrza A w sprawie dotyczącej przetargu nieograniczonego na sprzedaż działki nr "[...]", obręb A. Skarżący argumentuje, że przetarg narusza jego interes prawny oraz przepisy prawa.

Wyjaśnić należy, że skarżący w treści skargi nie zakwestionował żadnego aktu lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Już tylko z tej przyczyny skarga winna zostać odrzucona. Sądy administracyjne mogą bowiem badać zgodność z prawem konkretnych wymienionych wyżej aktów administracyjnych, które zostały do sądu zaskarżone. Nie każda zatem działalność organu podlega kontroli sądu administracyjnego.

Należy zwrócić uwagę, że skarga wniesiona do organu w niniejszej sprawie nosi znamiona skargi powszechnej, uregulowanej w art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy.

Zauważyć przy tym należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych, tak jak w niniejszej sprawie, z ewentualnym nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia zwanej: Kpa.

Do rozpoznania niniejszej skargi właściwa jest Rada Miejska w A, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Zgodnie bowiem z art. 229 pkt 3 Kpa do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, właściwa jest rada gminy.

W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.