Uzasadnienie
Decyzją "[...]" z dnia "[...]", Prezydent zmienił decyzję "[...]"Prezydenta z dnia "[...]"r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn. "[...]"".
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zmiana podyktowana jest w szczególności konicznością dostosowania zagospodarowania istniejącego terenu pod względem funkcjonalnym i infrastruktury i wskazano, jakie obejmuje elementy. Jednocześnie zatwierdzono podział nieruchomości i określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Zezwolono na sposób wykonania powyższych obowiązków poprzez zezwolenie na zajęcie pasa gruntu niezbędnego do wykonania prac związanych z przebudową infrastruktury na określonych działkach i ustalono obowiązek rozbiórki istniejących obiektów budowlanych (garaży)nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i zobowiązano do niezwłocznego wydania nieruchomości i opróżnienia lokali.
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniosła M.O., zarzucając brak doręczenia decyzji wywłaszczającej oraz brak pouczenia w zawiadomieniu o wydaniu zaskarżonej decyzji o prawie odwołania się i sposobie, w jaki należy tego dokonać. Odwołująca się wniosła jednocześnie o wstrzymanie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Po rozpatrzeniu odwołania M.O. od decyzji organu pierwszej instancji, decyzją z dnia "[...]"r., Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W ocenie Wojewody, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Wniosek inwestora nie jest kompletny i nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 11d ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1363), dalej jako: "specustawa drogowa", w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247), zwanej dalej "u.u.i.ś" oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm.).
Wojewoda podniósł, że zgodnie z art. 72 ust 3. u.u.i.ś. - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b.
Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do takich przedsięwzięć zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71).
Wojewoda wskazał, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie obejmuje swoim zakresem istotnych zmian zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym, o jakie wnioskuje inwestor. Z przedłożonego wniosku z dnia 14 sierpnia 2020 r. oraz z załączonego projektu budowlanego zamiennego wynika, że inwestor wnosi o znaczne poszerzenie pasa drogi gminnej nr "[...]" ul. "[...]" Tym samym, organ pierwszej instancji winien żądać od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która będzie uwzględniała planowane zmiany, w szczególności dotyczące zmiany granic pasa drogowego ww. drogi gminnej.
Prezydent powinien również wezwać wnioskodawcę do przedłożenia oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr "[...]", na których planowane są prace określone jako: "przebudowa schodów zewnętrznych związana z dostosowaniem wysokościowym", "przebudowa chodnika związana z dostosowaniem wysokościowym", "wykonanie zieleni", "przebudowa nawierzchni związana z dostosowaniem wysokościowym". W związku z tym, że prace te nie mieszczą się w zakresie dyspozycji art. 11f ust. 1 pkt 8 lit.e, f, g, h specustawy drogowej, realizacja tych prac w oparciu o zmianę decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej możliwa jest jedynie w przypadku przedłożenia przez inwestora, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania ww. nieruchomościami na cele budowlane. Prezydent nie wezwał w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wnioskodawców do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego o właściwego inwestora m.in. w opisie technicznym i rysunkach. Jedynie na stronie tytułowej widnieje właściwy inwestor.
Organ pierwszej instancji winien również wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, który został zmieniony w stosunku do projektu pierwotnego, zatwierdzonego decyzją z dnia "[...]". i nie zawiera całego arkusza. Z dokumentacji wynika, że podziałowi ulega także działka nr "[...]", z której będzie wydzielona działka nr "[...]"przeznaczona na pas grogi gminnej nr "[...]"ul. "[...]". Tym samym, zmienia się linia rozgraniczająca teren inwestycji, co powinno zostać uwzględnione na zamiennym rysunku projektu zagospodarowania terenu.
Ponadto, Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej wydanej decyzji, tj. art. 36a Prawa budowalnego.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Wojewoda zaznaczył, że organ rozpatrujący odwołanie nie posiada uprawnień do dokonania wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowalnym. Za merytoryczną zawartość projektu odpowiada projektant. Obowiązkiem organu jest natomiast sprawdzenie, czy projekt został wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, także sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowani projektu lub jego sprawdzenia, zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowalnego. Inwestor zawsze będzie narażony na niezadowolenie części właścicieli działek, ponieważ to on samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i projektowych, a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Nieuwzględnienie protestów obywateli nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Odnosząc się do zarzutu odwołującej się, dotyczącego braku doręczenia decyzji zmieniającej i braku pouczenia o prawie i sposobie odwołania się w zawiadomieniu o jej wydaniu, Wojewoda stwierdził, że jest on bezzasadny. W przedmiotowym postępowaniu decyzję doręcza się wnioskodawcy, a pozostałe strony są zawiadamiane o jej wydaniu w drodze obwieszczeń. Przepisy art. 11f ust. 4 specustawy drogowej wskazują, co takie zawiadomienie powinno zawierać. Z analizy akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji zapewnił stronom postępowania czynny udział. Prezydent również prawidłowo poinformował strony o wydaniu decyzji zmieniającej oraz pouczył o możliwości zapoznania się z nią, a także o miejscu i terminie, w jakim można było tego dokonać. Sama zaś decyzja zawiera pouczenie, zgodnie z art. 107 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości i trybie, w jakim można się od niej odwołać, z czego skarżąca skutecznie skorzystała. Obowiązkiem właściciela gruntów jest aktualizowanie danych w ewidencji gruntów i budynków.
Niezasadny, zdaniem Wojewody, jest też zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 21 Konstytucji RP.
Nietrafiony jest też, w ocenie organu odwoławczego, zarzut dotyczący bezprawnego wywłaszczenia nieruchomości, na których obecnie znajdują się garaże, jedynie pod budowę kanalizacji deszczowej. Organ pierwszej instancji, zdaniem Wojewody, odniósł się też szczegółowo do konieczności wprowadzenia zmian w projekcie budowalnym, argumentując niezbędność wykupu nieruchomości, na których obecnie znajdują się garaże, koniecznością wykonania kanalizacji deszczowej.
Chybiony jest też zarzut dotyczący braku możliwości wzięcia udziału w konsultacjach społecznych. Specustawa drogowa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadzeniem konsultacji społecznych.
Niezasadny też jest, zdaniem organu odwoławczego, zarzut nadania decyzji zmieniającej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne, jeżeli właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Uzasadnienie wniosku przez inwestora stanowi wystarczającą przesłankę do uwzględnienia tego wniosku.
W sprzeciwie od decyzji organu drugiej instancji z dnia "[...]"r., skarżący Prezydent Miasta zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a." w zw. z art. ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., art. 156 § 1 pkt 2 a contrario, art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji kasatoryjnej pomimo, że stwierdzone przez organ uchybienia mogły i powinny być z łatwością usunięte w toku postępowania odwoławczego, a w sprawie nie zachodzą przesłanki wydania decyzji kasatoryjnej określone w art. 138 § 2 k.p.a.;
- 2. w zakresie żądania uzupełnienia części rysunkowej projektu – błędne ustalenia faktyczne, albowiem takie uzupełnienie jest zbędne.
W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący podniósł w pierwszej kolejności, że organ błędnie pouczył go o przysługującym środku zaskarżenia, pouczając, że od decyzji Wojewody przysługuje skarga, którą należało wnieść w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, co miało miejsce w dniu "[...]" r. Tymczasem zaś, przedmiotową decyzję wydano w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. i właściwym środkiem jej zaskarżenia jest sprzeciw. Złożony sprzeciw podlega jednak rozpoznaniu, ponieważ w przypadku wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia do sądu, który wpłynął z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, powstaje obowiązek rozpatrzenia go przez ten sąd bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu.
Skarżący wskazali w uzasadnieniu na wyjątkowy charakter regulacji art. 138 § 2 k.p.a. i stwierdzili, że w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, niedopuszczalnym było uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a także ewentualne wyjaśniające postępowanie dowodowe nie doprowadziłoby do naruszenia dwuinstancyjności postępowania, zwłaszcza, że zarzuty podniesione w odwołaniu przez M.O. uznane zostały za chybione.
Braki w postaci niekompletnego wniosku ze swej istoty przybierają charakter naruszeń materialnych, dających się uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a.
Skarżący podkreślili, że dla całości przedsięwzięcia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał decyzję w dniu "[...]" r., w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Jest niemal zatem prawie pewne i oczywiste, że niewielkie poszerzenie granic pasa drogowego z formalnym ustanowieniem drogi publicznej, jako wydłużenia ślepo zakończonej ulicy "[...]", związane z włączeniem terenów gminnych stanowiących obecnie drogi wewnętrzne oraz znajdujących się na tym obszarze garaży indywidualnych, do pełnoprawnego pasa drogi publicznej z przeznaczeniem na "Węzeł przesiadkowy", będący w rzeczywistości utwardzeniem nawierzchni i wyznaczeniem siedmiu miejsc parkingowych dla samochodów osobowych i dwóch dla pojazdów niepełnosprawnych wraz z około siedemdziesięciometrową drogą dojazdową do nich z nawierzchnią kamienną i chodnikami, nie spowoduje zmiany stanowiska RDOŚ. Zwłaszcza, że reszta tego terenu zostanie przywrócona naturze jako biologicznie czynna. Organ odwoławczy pominął jednak brzmienie art. 87 i 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś.
Odnosząc się do kwestii oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, to jest to, zdaniem skarżącego, uchybienie standardowo usuwane w toku procedury odwoławczej. Właścicielem wszystkich działek poza jedną jest Gmina. Właścicielem jednej działki jest Skarb Państwa. W ocenie skarżącego, zamiast uchylać decyzję, organ odwoławczy winien wezwać inwestora do przedstawienia tytułu prawnego, tym bardziej, że jedynie jedna działka nie jest własnością inwestora.
Z kolei żądanie uzupełnienia części rysunkowej PZT wynika z nieporozumienia, które organ odwoławczy mógł wyjaśnić bez potrzeby uchylania decyzji. Pomimo podziału działek, nie ujawniono w PZT zmiany granicy pasa drogowego. PZT nie podlega zatem obecnie zmianie i żądanie organu odwoławczego jest nieuzasadnione, gdyż na przedmiotowym terenie nie przewiduje się żadnych robót budowlanych realizowanych na podstawie zmienionego PZT. Jest to zatem regulacja pasa drogowego. W zakresie zrealizowanych robót, właściwy organ przyjął zgłoszenie o przystąpieniu do użytkowania, nie wnosząc sprzeciwu. Jeśli organ nadal miałby wątpliwości, mógł wezwać inwestora do ich wyjaśnienia.
Zdaniem skarżącego, brak podstawy prawnej decyzji nie stanowi podstawy do jej uchylenia.
W odpowiedzi na sprzeciw, organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Podkreślono ponadto, że organ odwoławczy nie mógł zastosować art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., ponieważ przedmiotowy przepis dotyczy ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast RDOŚ w decyzji z dnia "[...]" r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym, ocena nie była pierwotnie przeprowadzana, co wyklucza ponowne jej przeprowadzenie. Ponadto, wnioskowany zakres zmian nie mógłby być przedmiotem ponownej oceny oddziaływania na środowisko, nawet gdyby inwestycja objęta była tą oceną oddziaływania, a jedynie zmiany decyzji środowiskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko skarżącego, że – w związku z błędnym pouczeniem przez organ o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu odwoławczego - wniesiony sprzeciw podlega rozpoznaniu bez potrzeby złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma wyłącznie charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji poprawnie została wywiedziona z podstawy wymienionej w art. 138 § 2 k.p.a.
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta z dnia "[...]"r. zmieniającą decyzję tego organu z dnia "[...]"r.o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania inwestycyjnego pn. "[...]"
W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Wniosek inwestora, zdaniem organu odwoławczego, nie jest kompletny i nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 11d specustawy drogowej, art. 72 ust. 3 u.u.i.ś. oraz art. 33 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.
Ponadto, zdaniem Wojewody, Prezydent powinien również wezwać wnioskodawcę do przedłożenia oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, o których mowa w decyzji, a także do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, który został zmieniony w stosunku do projektu pierwotnego, zatwierdzonego decyzją z dnia 26 "[...]" r. i nie zawiera całego arkusza. Organ odwoławczy podniósł też, że w decyzji nie wskazano jej podstawy prawnej.
Wojewoda nie podzielił natomiast zarzutów odwołania.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia "[...]"r.
Wymogi wniosku wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określa art. 11d specustawy drogowej. Z przepisu szczególnego, tj. z art. 72 ust. 3 u.u.i.ś. wynika jednak dodatkowy wymóg, a mianowicie wymóg dołączenia do przedmiotowego wniosku - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z tym przepisem - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b.
W przedmiotowej sprawie, RDOŚ wydał w dniu "[...]"r., decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na "[...]".
Do wniosku z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianę zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, inwestor nie załączył decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Tymczasem zaś, zmiana decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wymagała – w myśl cytowanego art. 72 ust. 3 u.u.i.ś. dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nie można przy tym przyjąć za skarżącym, że jest niemal pewne i oczywiste, że niewielkie poszerzenie granic pasa drogowego nie spowoduje zmiany stanowiska RDOŚ.
Organ odwoławczy stwierdził w swojej decyzji, że decyzja RDOŚ z dnia "[...]". nie obejmuje swoim zakresem istotnych zmian, zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym, o jakie wnioskuje inwestor.
Zgodnie zaś z art. 72 ust. 2 pkt 1a lit. a u.u.i.ś. - wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, oraz charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego - co nie występuje w przedmiotowej sprawie. Inwestor wnosi bowiem o znaczne poszerzenie pasa drogi gminnej "[...]" ul. "[...]".
O tym, czy istnieje konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przedmiotowej sprawie mógłby wiążąco wypowiedzieć się wyłącznie organ uprawniony do wydania decyzji środowiskowej.
Nie można więc uznać, że wniosek o zgodę na realizację inwestycji drogowej spełnia wymóg formalny, wynikający z ww. przepisu, gdy do tego wniosku nie została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nie można też podzielić zarzutu skarżącego o konieczności zastosowania w sprawie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. Jak bowiem słusznie wskazał Wojewoda w odpowiedzi na skargę, przedmiotowy przepis dotyczy ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z jego postanowieniami – ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, przeprowadza się także jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Tymczasem zaś, RDOŚ w decyzji z dnia "[...]" r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym, ocena nie była pierwotnie przeprowadzana, co wyklucza ponowne jej przeprowadzenie i zastosowanie art. 88 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś..
Zauważyć należy, że stanowisko RDOŚ w przedmiotowej sprawie nie jest znane. Brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest brakiem istotnym, naruszającym przepis art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.
Tym samym, nie może być mowy o merytorycznym rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej – zmianę decyzji. Inwestor nie uzyskał bowiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Badanie, czy do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach następuje na etapie sprawdzania, czy wniosek spełnia wymogi formalne. Nie jest to więc brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 136 k.p.a., bowiem takie postępowanie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy bowiem dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Tym samym, stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował w sprawie art. 138 § 2 k.p.a.
Jednocześnie, zdaniem Sądu, organ mógł wezwać w trybie art. 136 k.p.a. inwestora do uzupełnienia dokumentacji lub złożenia wyjaśnień w sprawie oświadczenia o posiadanym prawie do nieruchomości oraz co do kwestii uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu.
Powyższe okoliczności nie powinny stanowić podstawy uchylenia decyzji.
Pozostaje to jednak bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ jako podstawę uchylenia decyzji organ odwoławczy prawidłowo wskazał art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.
Organ odwoławczy prawidłowo ocenił też zarzuty odwołania.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił sprzeciw jako niezasadny, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.