Uzasadnienie
Burmistrz decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" orzekł o odmowie wymeldowania z pobytu stałego E. P. i jej małoletniego syna T. P. z lokalu położonego w "[...]" na "[...]". Decyzję wydano na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po otrzymaniu wniosku R. P. We wniosku wskazano, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia "[...]", sygn. akt: "[...]", w sprawie o podział majątku wspólnego, powyżej wskazany lokal został przyznany na wyłączną własność wnioskodawcy.
Organ meldunkowy po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego uznał, że w tej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i orzekł o odmowie wymeldowania E. P. i jej małoletniego syna T. P. z pobytu stałego z lokalu położonego w "[...]" na "[...]". Organ I instancji uzasadniał, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że E. P. nie opuściła dobrowolnie spornego lokalu. Organ meldunkowy podkreślił również, że E. P. pozostawiła w spornym lokalu rzeczy swoje i dziecka.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. P. twierdząc, że decyzja organu I instancji została wydana bez uwzględnienia przedstawionych w toku postępowania przez skarżącego dowodów.
Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił zaskarżona decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Burmistrz decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego E. P. i jej syna T. P. z lokalu położonego w "[...]" na "[...]".
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. P..
Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W dniu 5 maja 2008 r. E. P. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła skargę na powyższą decyzję żądając jej uchylenia oraz wskazując, iż z chwilą wymeldowania jej z miejsca stałego pobytu stanie się osobą bezdomną, bez prawa załatwienia jakiejkolwiek sprawy w urzędach.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podniósł, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż E. P. i jej syn T. P. opuścili mieszkanie położone w "[...]" na "[...]" w sposób dobrowolny i trwały, a dalsze przebywanie pod w/w adresem stanowiłoby tzw. "fikcję meldunkową".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja Wojewody została doręczona skarżącej w dniu 2 kwietnia 2008 r. Zatem termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął w dniu 2 maja 2008 r. i w tym dniu została nadana w placówce pocztowej skarga E. P., kierowana bezpośrednio do Sądu. Przesyłka ta wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 5 maja 2008r. Jednakże tak wniesioną skargę należy uznać za wniesioną z uchybieniem terminu.
Uzasadnionym jest wyjaśnić, iż stosownie do art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia i może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 2 i 3 ppsa).
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej.
W literaturze podkreśla się, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub organ pod adresem właściwego organu administracji publicznej (T. Woś, H Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 54).
Mając powyższe na uwadze, należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie skarga na powyższą decyzję została wniesiona w dniu 6 maja 2008 r., gdyż tego dnia, w wykonaniu zarządzenia z dnia 5 maja 2008r., została przekazana przez Sąd Wojewodzie. Co oznacza, iż pomimo prawidłowego pouczenia przez organ administracji publicznej o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia E. P. uczyniła to z uchybieniem 30-dniowego terminu, który w niniejszej sprawie upłynął w dniu 2 maja 2008 r.
W związku z powyższym, wobec stwierdzenia niedopuszczalności skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, należało postanowić jak w sentencji