Uzasadnienie
W dniu 28 maja 2003r. M. N. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o rozszerzenie okresu działalności kombatanckiej. Po wydaniu decyzji odmawiającej, wniosek ten cofnął pismem z dnia 18.08.2003r. Na skutek cofnięcia wniosku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.
M. N. wniósł skargę na tę decyzję.
W skardze podnosił, iż w jego wcześniejszych pismach adresowanych do organu nie sprecyzował dokładnie swojego żądania.
Na skutek wezwania do sprecyzowania skargi poprzez dokładne określenie przedmiotu zakresu skargi skarżący określił jako przedmiot skargi przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej. Oświadczył, iż nie kwestionuje postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie rozszerzenia uprawnień kombatanckich i nie jest to przedmiotem skargi, gdyż sam w tym zakresie cofnął wniosek.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych domagał się oddalenia skargi. Wywodził, że umorzenie postępowania było zasadne wobec cofnięcia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu okoliczności podnoszone w skardze, a odnoszące się do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, ponieważ są uregulowane odrębną ustawą, nie dotyczą uprawnień kombatanckich i nie wiążą się z żądaniem strony dotyczącym potwierdzenia służby w Armii Czerwonej po 9.05.1945r.
Pismem z dnia 6 września 2004r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób
Represjonowanych poinformował Sąd, że w bazie ewidencyjnej Urzędu brak jest zarejestrowanego wniosku M. N. i decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania skarżącemu uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Decyzja z dnia 31 marca 2004r., od której M. N. wniósł skargę, dotyczyła wyłącznie rozszerzenia okresu działalności kombatanckiej. Okazało się jednak, że mimo jej zaskarżenia, skarga nie dotyczy przedmiotu decyzji, lecz świadczenia, o którym decyzja w ogóle nie rozstrzygała. Skarżący jednoznacznie oświadczył, że decyzji w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego nie kwestionuje i nie jest to przedmiotem jego skargi.
Skargę w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej należało uznać za niedopuszczalną. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie, między innymi, w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz na bezczynność organów w przypadkach określonych w ustawie. Wynika to z treści art.3 § 2 pkt l i 8 p.p.s.a.
Oznacza to, że skarga w przedmiotowej sprawie byłaby dopuszczalna, gdyby Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał decyzję w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej lub pozostawał bezczynny w tym zakresie po złożeniu wniosku przez skarżącego. Tymczasem z akt sprawy wynika, że decyzja w tym przedmiocie nie była wydana, gdyż M. N. w ogóle nie składał w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej. Nie można więc mówić o bezczynności tego organu.
Dokonanie sądowej kontroli legalności działania organu administracji publicznej będzie możliwe wówczas, gdy skarżący złoży wniosek o przyznanie mu przedmiotowego świadczenia pieniężnego i wyczerpie dwuinstancyjny tryb postępowania administracyjnego lub po złożeniu wniosku organ pozostanie bezczynny.
Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę w przedmiocie, co do którego nie było prowadzone postępowanie administracyjne, na podstawie art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalną.