Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Prezydent Elbląga (dalej jako: "organ I instancji") pismem z 25 października 2022 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") o rozważenie możliwości stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji z 6 listopada 2019 r., z uwagi na zaistnienie przesłanki opisanej w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000), dalej jako: "k.p.a.". Wskazaną decyzją organ realizujący świadczenia rodzinne orzekł o przyznaniu K. K. (dalej jako" "strona", "skarżąca"), prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 2019-08-01 do 2022-09-30. Podniesiono przy tym, że strona legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, wydanym na wniosek złożony w dniu 2019-08-21, na okres do 2022-09-30 (daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od: 2016-06-03).
Stwierdzono, że w świetle art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2022 r., poz. 615), w skrócie "u.ś.r.", strona nie spełniała przesłanek uprawniających do zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż nie przestawiła dokumentu z którego wynikałoby, że niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu decyzją z 5 grudnia 2022 r. nr [...] stwierdziło z urzędu nieważność decyzji organu I instancji w przedmiocie przyznania stronie zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 2019-08-01 do 2022-09-30:
- - w wysokości 184,42 zł miesięcznie w okresie od 2019-08-01 do 2019-10-31,
- - w wysokości 215,84 zł miesięcznie, w okresie od 2019-11-01 do 2022-09-30.
W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że strona w dniu 4 października 2019 roku złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku załączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Elblągu z 20 września 2019 r., którym zaliczono stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to wydano do 30 września 2022 roku. Natomiast decyzją z 6 listopada 2019 r. organ I instancji przyznał stronie zasiłek pielęgnacyjny na okres od 2019-08-01 do 2022-09-30.
W ocenie Kolegium w świetle art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych skarżąca nie spełniała przesłanek uprawniających do zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby, że niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Według organu nie ma zatem wątpliwości, że w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z 20 września 2019 roku, zaliczającego stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 03.06.2016 r. oraz, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność.
Stwierdzono zatem, że decyzja organu I instancji z 6 listopada 2019 r. została wydana z wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. z rażącym naruszeniem prawa i jako taka powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego.
Skargę na decyzję z 5 grudnia 2022 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wywiodła pełnomocnik skarżącej, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie art. 16 ust. 3 ustawy z 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 2, art. 71 ust. 1, art. 69, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędną jego wykładnię powodując różnicowanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z powodu momentu powstania niepełnosprawności, co narusza zasadę równości obywateli wobec prawa i zasadami szczególnej opieki oraz pomocy dla rodziny w trudnej sytuacji materialnej i osób niepełnosprawnych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wykładania systemowa, celowościowa oraz funkcjonalna art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zestawieniu z art. 17 ust. 1b tej ustawy i zapadłego w sprawie sygn. akt K 38/13 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., pozwala uznać, że kwestia daty powstania niepełnosprawności skarżącej jest bez znaczenia dla oceny zaistnienia przesłanek do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Wskazano, że Trybunał Konstytucyjny w przywołanym wyroku stwierdził, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Wobec tego nie może ostać się decyzja, która stwierdza, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego skarżącej nie przysługuje tylko dlatego, że stan niepełnosprawności nie powstał do ukończenia przez nią 21 roku życia. Wskazano również, że zaskarżona decyzja ma donioślejsze znaczenie, albowiem stanowi ona podstawę do wydanej przez organ I instancji decyzji z 3 lutego 2023 roku o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przyznanych decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie. Na podstawie decyzji tej skarżąca jest obowiązana do zwrotu kwoty 8.107,66 zł.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na jej wniesienie po terminie, ewentualnie w przypadku uwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - o oddalenie tej skargi.
Prawomocnym postanowieniem z 21 czerwca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przywrócił stronie termin do złożenia skargi na decyzję Kolegium z 5 grudnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2022 r., poz. 2492).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy, co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a." Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 grudnia 2022 r., którym to rozstrzygnięciem stwierdzono z urzędu nieważność decyzji organu I instancji w przedmiocie przyznania skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego na okres od 2019-08-01 do 2022-09-30:
- - w wysokości 184,42 zł miesięcznie w okresie od 2019-08-01 do 2019-10-31,
- - w wysokości 215,84 zł miesięcznie, w okresie od 2019-11-01 do 2022-09-30.
Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że decyzja organu I instancji z 6 listopada 2019 r. została wydana z wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w świetle art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych skarżąca nie spełniała przesłanek uprawniających do zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż nie przedstawiła dokumentu, z którego wynikałoby, że niepełnosprawność powstała do ukończenia 21 roku życia. Do wniosku załączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Elblągu, który zaliczył stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, nie wskazując jednak od kiedy istnieje niepełnosprawność.
W ocenie Sądu stanowisko Kolegium jest nieprawidłowe.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Oznacza to, że w tym postępowaniu - odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty.
Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będącego podstawą przedmiotowego rozstrzygnięcia, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Podkreślić należy, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (por. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. II OSK 1614/09; czy też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. II SA/Ol 499/10, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por.m.in. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, dostępny CBOSA).
Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.
Wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. Rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom. Nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych.
W szczególności dotyczy to osądu, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 842/22; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2997/19 oraz wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2023/19, dostępne w CBOSA).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.
W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2868/14 i wyrok NSA z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 190/22, dostępne w CBOSA).
W niniejszej sprawie wyżej wymienione przesłanki nie zaistniały.
Podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji było rażące naruszenie art. 16 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według którego zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Tymczasem w orzeczeniu o stopniu o niepełnosprawności z 20 września 2019 roku, zaliczającego skarżącą do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności podano, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 03.06.2016 r. oraz, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność.
W kontekście wykładni przywołanego przepisu art. 16 ust. 3 u.ś.r. należy wskazać na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 (Dz. U. poz. 1443), w którym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Posłużenie się przez Trybunał techniką "wyroku zakresowego" lub "wyroku interpretacyjnego" powoduje, że nawet przy stwierdzeniu niekonstytucyjności lub nielegalności przepisu w sensie formalnym pozostaje on w systemie prawa, uchylana jest natomiast zawarta w nim norma prawna w określonym zakresie przedmiotowym lub podmiotowym. Mówiąc innymi słowy zostaje ustanowiony powszechnie obowiązujący zakaz "odczytania" i stosowania przepisu w sposób sprzeczny z jego wykładnią zaprezentowaną w wyroku Trybunału.
W następstwie powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego ugruntowała się linia orzecznicza, którą Sąd orzekający w pełni aprobuję, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium (np. wyrok WSA w Krakowie z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1156/18; z 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 812/18, wyrok WSA w Gdańsku z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 309/18, dostępne CBOSA). Zasadniczej zmianie uległ zatem zakres stosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. odnośnie do regulacji nim objętej, ponieważ zakwestionowana norma prawna została ostatecznie wyeliminowana z systemu prawnego, co oznacza, że dalsze stosowanie tego przepisu wraz z normą prawną uznaną za niekonstytucyjną prowadzi do niedopuszczalnego - z punktu widzenia zasady równości - ukształtowania sytuacji prawnej opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych.
Norma prawna uznawana za niekonstytucyjną stanowi zaś wadliwą podstawę prawną, a wydana na takiej podstawie prawnej decyzja administracyjna musi być uznana za wadliwą (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 967, LEX nr 2404154 oraz wyrok WSA w Kielcach z 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 633/17, LEX nr 2404119).
Wprawdzie przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. odnosi się do treści art. 17 ust. 1b u.ś.r., jednakże, zdaniem Sądu, wywody w nim zawarte pozostają nadal aktualne dla właściwej interpretacji pozostałych przepisów wspomnianej ustawy, w tym do właściwego odczytywania normy prawnej uregulowanej w art. 16 ust. 3 u.ś.r.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bardzo wyraźnie i konsekwentnie potrzebę uzupełnienia wyników wykładni językowej wynikami wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Podnosi się, że pomimo, iż proces wykładni zaczyna się zawsze od dyrektyw językowych, to nie można się do nich ograniczać. Zastosowanie bowiem dyrektyw funkcjonalnych i systemowych może prowadzić do odrzucenia rezultatów wykładni językowej, nawet w sytuacjach, gdy wykładnia ta prowadzi do jednoznacznych rezultatów (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, dostępna w CBOSA).
W ocenie Sądu, w odniesieniu do procesu wykładni przepisu art. 16 ust. 3 u.ś.r. prymat należy przyznać wykładni systemowej, celowościowej oraz funkcjonalnej. Wszak zgodnie z zasadą równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu (jaką jest w tej sytuacji wywołany niepełnosprawnością brak możliwość samodzielnej egzystencji i konieczność stałego wsparcia innych osób), mają być traktowane równo, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.
Uwzględniając zatem powyższe, nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, jakim jest zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolita Polska, jak też zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. Konstytucji) oraz zasadami szczególnej opieki oraz pomocy dla rodziny w trudnej sytuacji materialnej i osób niepełnosprawnych (art. 71 ust. 1 oraz art. 69 Konstytucji), jest taka wykładnia art. 16 ust. 3 u.ś.r., która różnicuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego z powodu momentu powstania niepełnosprawności. Nie może bowiem stanowić przeszkody do przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego okoliczność późniejszego momentu powstania niepełnosprawności niż kryterium wiekowe określone w art. 16 ust. 3 u.ś.r. (w wieku do ukończenia 21. roku życia). Tylko taki sposób interpretacji wyżej wymienionego przepisu umożliwi bowiem uniknięcie rezultatów sprzecznych z jego ratio legis, jakim jest konieczność zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (vide: wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2021 r., sygn. I SA/Wa 2419/20, dostępny w CBOSA).
Z całą pewnością w odniesieniu do art. 16 ust. 3 u.ś.r. nie może być mowy o zaistnieniu zaprezentowanych trzech przesłanek stanowiących o zaistnieniu rażącego naruszenia prawa. Przede wszystkim - co potwierdzają wywody odnoszące się do interpretacji tego przepisu - dla jego prawidłowego zastosowania niewątpliwie niezbędne jest dokonanie wykładni prawa. Nie jest to przepis jasny i oczywisty, który nie wymaga szerszej interpretacji i odwołania się do wykładni systemowej i funkcjonalnej. Już samo to powoduje, że nie może być mowy o zaistnieniu w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa. W żadnym razie nie mamy tu do czynienia z oczywistością naruszenia prawa. Nawet jeśli organ nie podziela wykładni przepisu art. 16 ust. 3 u.ś.r. zaprezentowanej w niniejszych rozważaniach to właśnie rozbieżne interpretacje tego przepisu i konieczność sięgnięcia po szerszą wykładnię w jego interpretacji dowodzi ostatecznie, że jego - niewłaściwa zdaniem organu - interpretacja nie może stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (vide: wyrok NSA z 5 lipca 2023 r., sygn. II OSK 2580/20, dostępny w CBOSA). Trzeba również pamiętać, że skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Taka zaś sytuacja nie zaistniała w przypadku decyzji, wobec której stwierdzono nieważność. Pomoc przyznana bowiem została w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd w pkt I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję. Ponadto na podstawie art. 145 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd w pkt II umorzył postępowanie administracyjne, uznając że spełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k. p. a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że brak podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji z 6 listopada 2019 r. z uwagi na wskazaną powyżej przesłankę obliguje do jego umorzenia na tej właśnie podstawie.
O kosztach postępowania w pkt III sentencji wyroku Sąd postanowił na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).