Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 25 stycznia 2006r. Nr "[...]" Rada Miejska w S. ustaliła dla Burmistrza Miasta S. wynagrodzenie miesięczne w następujących wysokościach: wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 3.720zł, dodatek funkcyjny w kwocie 1.380zł, dodatek stażowy w wysokości 20% (744zł). Przyznano także Burmistrzowi dodatek specjalny w wysokości 20 % łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego (1.020zł).
Skargę na powyższą uchwałę złożył Burmistrz S. – P. B. W skardze argumentował, iż do pracowników zatrudnionych w jednostkach samorządu terytorialnego na podstawie wyboru nie mają zastosowania przepisy Kodeksu pracy dotyczące rozwiązywania umowy o pracę. Do pracowników tych nie mają także zastosowania przepisy tego Kodeksu regulujące wypowiedzenie warunków pracy i płacy, które strony uzgodniły uprzednio. W ocenie skarżącego, obniżenie wynagrodzenia na podstawie uchwały rady gminy jest niedopuszczalne bez zgody skarżącego, gdyż jest działaniem jednostronnym. Skarżący podniósł, iż zmiana warunków umowy o pracę wymaga formy pisemnej, a ponadto konieczne jest uzyskanie zgody osoby, której umowa o pracę (wynagrodzenie) ma być zmieniona.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej wskazując, iż w ocenie Rady przepisy regulujące zasady wynagradzania pracowników zatrudnionych na podstawie wyboru nie zakazują Radzie możliwości obniżania wynagrodzenia w trakcie trwania stosunku pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Na wstępie należy rozważyć kwestię istnienia legitymacji skargowej Burmistrza S. w niniejszej sprawie, a mianowicie ustalić, czy skarga burmistrza miasta na uchwałę rady miejskiej w przedmiocie zmiany wynagrodzenia burmistrza jest skargą o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), ze względu na treść art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 1990r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) stanowiącego, iż spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają sądy pracy. Zgodnie z ustawą o pracownikach samorządowych burmistrz jest pracownikiem samorządowym zatrudnionym w urzędzie gminy na podstawie wyboru. Ustalenie wynagrodzenia burmistrza należy zaś do wyłącznej właściwości rady miasta (art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym) oraz ma być ustalone w granicach określonych przez art. 20 ustawy o pracownikach samorządowych oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów wydanego w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 20 ust. 2 tejże ustawy.
W niniejszej sprawie spór między stronami dotyczy w istocie zmiany wysokości wynagrodzenia należnego burmistrzowi. Wynagrodzenie jest jednym z istotnych elementów związanym ze stosunkiem pracy. Jak natomiast wskazano wyżej stosownie do treści art. 31 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają sądy pracy, nie zaś sądy administracyjne. Przy czym przyjąć należy, iż przepis ten odnosi się do wszystkich pracowników samorządowych, a więc także zatrudnionych na podstawie wyboru, a ustawodawca przyjął jednolity – sądowy – tryb rozpatrywania sporów ze stosunku pracy tychże pracowników. Takie też stanowisko zostało utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym w tezie postanowienia z 4 października 1996r. sygn. akt III KKo 1/96 przyjęło, iż "do rozpoznawania sporów ze stosunku pracy pracowników samorządowych mianowanych właściwe są sądy pracy".
Choć powyższe orzeczenie zapadło na podstawie nieco innego stanu faktycznego, ma ono w niniejszej sprawie zastosowanie i wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, iż spór pomiędzy Burmistrzem a Radą Miejską dotyczący zmian wynagrodzenia winien zostać rozpoznany przez sąd pracy. W glosie aprobującej do powyższego orzeczenia wyrażono pogląd, iż "jeżeli istnieje przepis szczególny uprawniający pracownika do złożenia skargi do NSA to w sprawie właściwa jest droga administracyjnosądowa, jeśli zaś takowego przepisu brak, bądź istnieje przepis expressis verbis wskazujący na sąd powszechny, to właściwy jest sąd pracy" (Krzysztof Baran Palestra 1997/7-8/207 - t.1). Na prawidłowość przyjętego rozwiązania wskazują także orzeczenia Sądu Najwyższego rozstrzygające spory dotyczące wysokości wynagrodzenia przysługującego byłym wójtom gmin (por. wyroki tego Sądu z dnia 20 czerwca 2001r. I PKN 488/00 i z 23 listopada 2001r. sygn. akt I PKN 699/00).
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowił skargę odrzucić.