Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 marca 2006r. Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliło w całości decyzję wydaną w dniu 2 listopada 2005r. nr "[...]" z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w O. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 30 czerwca 1998r. w przedmiocie rejestracji pojazdu marki "[...]" o nr rej. "[...]" na rzecz A. N. i J. N. i stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 30 czerwca 1998r. w przedmiocie rejestracji pojazdu marki "[...]" nr rej. "[...]" na rzecz A. N. i J. N. oraz odmówiło uchylenia wskazanej decyzji z uwagi na upływ 5 letniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 Kpa.
W dniu 21 kwietnia 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie została złożona, za pośrednictwem organu odwoławczego, skarga na tę decyzję przez pełnomocnika G. P., w której wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji.
W dniu 31 maja 2006r. [zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji] pełnomocnikowi strony skarżącej – R. P. - doręczono zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 22 maja 2006r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz nadesłanie trzech egzemplarzy własnoręcznie podpisanych odpisów skargi celem doręczenia ich uczestnikom postępowania, które to braki strona winna usunąć w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego, jak również nie nadesłała trzech egzemplarzy odpisów skargi celem doręczenia ich uczestnikom tego postępowania.
W dniu 6 czerwca 2006r. pełnomocnik skarżącego złożył natomiast pismo procesowe, w którym na podstawie art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cofnął wniesiony środek zaskarżenia wnosząc o pozostawienie go bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Co do zasady zatem skarżący może rozporządzać skargą także po jej wniesieniu, gdyż w tej kwestii jego oświadczenie jest wiążące dla sądu. W rezultacie uwzględnienia wniosku sąd kończy postępowanie przed sądem wydając postanowienie o umorzeniu postępowania.
Jednakże merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co oznacza, że nie jest ona dotknięta żadnymi brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu.
W niniejszej sprawie nie zachodzi taka okoliczność, bowiem wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi pozostało bez reakcji. Skarżący nie uiścił w wyznaczonym 7 dniowym terminie wpisu sądowego w kwocie 200 zł, jak również nie nadesłał żądanych trzech odpisów skargi dla uczestników postępowania.
W tym stanie sprawy stosownie do art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. skargę należało odrzucić, gdyż skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, jak również gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie wymaganych odpisów skargi, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wskazać należy, iż mimo zmiany stanu prawnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi zachował aktualność pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987r. sygn. akt SA/Gd 537/87, publ. OSP 1990, nr 4, poz. 207, w którym stwierdzono, iż w pierwszej kolejności Sąd musi zbadać czy wniesiona skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, a dopiero później ocenić dopuszczalność oświadczenia o cofnięciu skargi.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.