Uzasadnienie
W dniu 6 maja 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. B. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2005 r., Nr "[...]".
Podaje, że na złożony do Burmistrza Miasta M. wniosek o udostępnienie całej dokumentacji dotyczącej jego nieruchomości położonej przy ul. W., sporządzonej po dniu 8 maja 1997 r. przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, otrzymał kopię pisma Burmistrza Miasta M. z dnia 22 lipca 1998 r., Nr "[...]" i postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 5 sierpnia 1998 r. Pierwsze z pism zostało przysłane bez załączonego do niego pliku dokumentów. Z uwagi na brak odpowiedzi na ponowne pismo w tej sprawie, skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienia sprawy w terminie, które to zażalenie organ uznał za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji tego Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
M. B. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2005 r., Nr "[...]", którego przedmiotem jest zasadność kwestionowania przekroczenia terminu załatwienia wniosku o udostępnienie akt sprawy.
W myśl art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie lub ustalonym przez organ w trybie art. 36 Kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, który uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Podnieść należy, że zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia. Nie mają do niego zastosowania regulacje określone w art. 141- 144 Kpa. Stanowisko organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 Kpa, mimo formy postanowienia, nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, ma bowiem charakter wpadkowy (incydentalny). Ustawodawca nie przewidział także możliwości zaskarżenia tego aktu.
Wyczerpanie drogi przewidzianej w art. 37 Kpa otwiera natomiast stronie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji, który pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Uprawnienie to przysługuje niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. W postępowaniu ze skargi na bezczynność organu strona może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 § l Kpa.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z form działania administracji publicznej określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska w trybie procesowym.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.