Uzasadnienie
E.K. - skarżący decyzję w sprawie odmowy przyznania zasiłków celowych - złożył wniosek o ustanowienie na jego rzecz adwokata.
Podał, iż sam prowadzi gospodarstwo domowe; posiada jedynie mieszkanie ("Urząd Gminy własność 34 m2"); z emerytury w kwocie 512,66 zł (dowód przekazu pocztowego w załączeniu wniosku) pokrywa wydatki na leki w wysokości ok. 186 zł oraz opłaca czynsz, energię elektryczną i gaz; jest zdany na pomoc przyjaciół.
Do skargi dołączone zostały kopie dwóch oświadczeń osoby trzeciej, wedle których w ubiegłym roku skarżący zaciągnął u niej pożyczkę na zakup lekarstw i jej nie spłacił.
Ze znajdującej się w aktach administracyjnych aktualizacji wywiadu środowiskowego wynika z kolei, iż skarżący korzystał już z pomocy społecznej; jest osobą w podeszłym wieku, niepełnosprawną i całkowicie niezdolną do pracy.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (w niniejszej sprawie wynika ono z art. 239 pkt 1 lit. a w/w ustawy) odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Według odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy, ustanowienie adwokata na rzecz osoby fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podane na wstępie okoliczności uzasadniają przekonanie, iż skarżący znajduje się w tego rodzaju sytuacji.
Wobec powyższego należało postanowić jak w sentencji.