Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztyniez 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 390/09

Metryka

Sąd
Dnia 30 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Skład
Sędzia WSA Marzenna Glabas przewodnicząca, sprawozdawca
Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora
Sędzia WSA Katarzyna Matczak
Wojciech Grabowski protokolant
Rozpoznanie
na rozprawie w dniu 30 czerwca 2009 roku
Sprawa
sprawy ze skargi J. P. na czynność Prezydenta Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 – sentencja postanowienia

Uzasadnienie

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Prezydent Miasta "[...]" – po rozpoznaniu wniosku B.P. - dokonał rejestracji pojazdu marki "[...]", wydając kartę pojazdu seria nr "[...]".

Wnioskiem z dnia 18 lutego 2008r. B.P. zwróciła się do Prezydenta Miasta "[...]" o zwrot nadpłaty w wysokości 425zł. za wydanie wskazanej karty pojazdu. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta "[...]" – powołując m.in. art. 207 w zw. z art. 74 ustawy Ordynacja podatkowa – odmówił stwierdzenia nadpłaty w celu zwrotu wnioskowanej części opłaty za wydanie tej karty, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" (decyzją z dnia "[...]"). Wskazane decyzje organów administracji publicznej zostały jednak uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 września 2008r., sygn. akt I SA/Ol 341/08.

Sąd uznał bowiem, że żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pismem z dnia "[...]", nr "[...]", Prezydent Miasta "[...]" odmówił B.P. zwrotu nadpłaty w wysokości 425zł. za wydanie karty pojazdu seria nr "[...]". Pismo to zostało doręczone B.P. 15 stycznia 2009r.

W dniu 29 stycznia 2009r. B. i J. P. – powołując art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wezwali Prezydenta Miasta "[...]" do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zastosowanie się do wiążących wytycznych zawartych w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 17 września 2008r., sygn. akt I SA/Ol 341/08.

Pismem z dnia "[...]", nr "[...]", Prezydent Miasta "[...]" podtrzymał swoje stanowisko w kwestii odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu seria nr "[...]".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie – B. i J. P. zarzucili organowi niezastosowanie się do wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 17 września 2008r., sygn. akt I SA/Ol 341/08, oraz nieuprawnione potraktowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa jako kolejnego wniosku o zwrot opłaty. Z tych też powodów skarżący wnieśli o uchylenie czynności zawartych w powołanych pismach organu, zwrot zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu wraz z odsetkami oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta "[...]" wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w wydanych pismach.

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Ol 389/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Prezydenta Miasta "[...]" i uznał uprawnienie B.P. do otrzymania zwrotu opłaty za kartę pojazdu nr "[...]", wydaną na podstawie decyzji Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]", pobraną ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku nr 108 poz. 908 ze zm.) oraz zasądził od Prezydenta Miasta "[...]" na rzecz skarżącej B.P. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Do rozpoznania pozostaje zatem skarga J.P., której nadano sygnaturę akt II SA/Ol 390/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje

Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Stosownie bowiem do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W przypadku żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub w części, bez względu na motywy żądania, przedmiotem sprawy jest to, czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty wynikający z przepisu prawa. (zob. uchwała NSA z 4 lutego 2008r., Sygn. akt OPS 3/07, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz. 21). Obowiązek ten ma zatem charakter indywidualny, ściśle związany z podmiotem, który uiścił opłatę w wykonaniu ciążącego na nim obowiązku. Stąd też, tylko ten podmiot jest uprawniony do żądania zwrotu tej opłaty, co oznacza, że tylko on legitymuje się interesem prawnym i jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na czynność organu podjętą na skutek rozpoznania wniosku w tym przedmiocie.

W niniejszej sprawie podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na czynność Prezydenta Miasta "[...]", wyrażoną w piśmie z dnia "[...]", nr "[...]", była wyłącznie B.P., gdyż to ona uiściła opłatę za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł, rejestrując samochód marki "[...]".

Zatem, skargę J.P. należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.