Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 lutego 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy decyzję Starosty E. z dnia 17 lipca 2009 r., którą przyznano H.P. prawo własności zabudowanej nieruchomości nr "[...]".
W złożonej na tę decyzję skardze H.P. wywiodła, że działka nr y, na której jest sad, przynależy do działki nr x. Podniosła, że jest spadkobiercą poprzedniego właściciela tej działki, a ponieważ od dawna pielęgnowała sad, to powinien on stanowić jej własność.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem z dnia 7 maja 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł.
Po rozpoznaniu wniosku skarżącej zwolnienie od wpisu sądowego, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż skarżąca nie złożyła żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych.
Zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2010 r. skarżąca została wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 maja 2010 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Stosownie bowiem do art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi przewodniczący wzywa wnoszącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia
Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej dnia 6 sierpnia 2010 r.
Termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął więc z dniem 13 sierpnia 2010 r.
W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła przedmiotowego braku formalnego wniesionej skargi, mimo pouczenia, iż spowoduje to odrzucenie skargi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 cytowanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.